We blijven een dag in Perechyn voordat we verder gaan. Pas hier hebben we het gevoel echt op reis te zijn. Het is minder ontwikkeld dan Slowakije en Tsjechië, en juist daardoor gebeurt er meer op straat: het is intenser, spannender, uitdagender. Hoe minder vanzelfsprekend, hoe groter het avontuur. Het Cyrillische schrift zorgt er bovendien voor dat we er weer niets van begrijpen. Grote supermarkten zijn er niet; wel veel kleine winkels met een balie en een kassa, waar we de artikelen moeten aanwijzen die we willen. De boodschappen zijn goedkoper dan in Slowakije, dat door de euro juist duur is geworden.
Stoffige straten en Lada’s
In de stoffige straten lopen veel jonge vrouwen op hoge hakken, mannen met rauwe koppen en oudere vrouwen met vaalpaars of rood haar. Het straatbeeld wordt bepaald door de eeuwige Lada en door enorme gaten. Veel gebouwen vervallen. Via een omweg komen we op een verlaten fabrieksterrein vol kapotte bussen, een ingezakte legertruck en een kleine houtzagerij die nog draait, met troepen zwerfhonden eromheen.
Hoe minder vanzelfsprekend, hoe groter het avontuur.
Witte duiven en baljurken
We lopen een herdenkingsachtige bijeenkomst binnen: jongeren in galakleding met een witte duif in de hand, toespraken van een oude man, een vrouw in het zwart en de priesters. Na het loslaten van de duiven zet een stoet zich in beweging, en een vrouw die wat Engels spreekt vertelt ons dat dit de diploma-uitreiking van de middelbare school is, waar wij gerust bij mogen zijn. In de aula van het kille socialistische schoolgebouw dansen kinderen stijldansjes, imiteren tien jongens Robbie Williams en zingt een meisje vijf minuten lang zuiver zonder begeleiding. De moeders, op hakken die niet hoog genoeg kunnen, komen het podium op als hun kind het diploma krijgt. De ceremonie eindigt met het volkslied. ’s Avonds eten we voor 83 UAH, zo’n €8,50, een paar heerlijke gerechten van het Engelse menu.