Naar Odessa, gele velden onder een blauwe hemel

Het hotel was onverwacht stil, dus we hebben goed geslapen. We maken ons zorgen over de afstand en de ellende van gisteren, maar het lot is ons gunstig gezind: er staat een harde noordenwind, precies in de rug. Met 35 km/u suizen we naar de ongelijkvloerse kruising met de snelweg Odessa–Kiev, de eerste die we in Oekraïne tegenkomen. Daarna is de weg meer gat dan glad, en door de hitte heeft het asfalt het effect van kauwgom: het zuigt aan de banden en kost extra kracht.

Gele velden, blauwe hemel

Na de eerste helft slaat het om: nieuw asfalt, een stormachtige wind in de rug, en een veranderd land. De vegetatie doet ons aan Zuid-Frankrijk en Kreta denken, en bijna elk huis heeft dikke, diepblauw geschilderde muren. Dit hadden we niet verwacht; dit landschap hoort bij het mooiste van de hele reis. Volgeladen hooikarren komen ons tegemoet, schapen en koeien grazen tegen grijsgroene hellingen, en geiten staan aan een touw te blèren. Dan wordt het weer grootschalig: graanvelden van horizon tot horizon, geel graan onder een diepblauwe hemel, het landschap waaraan de Oekraïense vlag is ontleend.

Geel graan onder een diepblauwe hemel: het landschap waaraan de Oekraïense vlag is ontleend.

Odessa

Vanaf een heuvel tien kilometer voor Odessa zien we de stad aan de Zwarte Zee liggen. Het verkeer wordt drukker en asocialer, en we rijden over een stoffig, vervallen industrieterrein vol chemie de stad binnen, langs kilometers pijpen en treinen met chemische lading. Een vrachtwagen laat ons hem volgen zodat we niet verdwalen. In het centrum worden we in het Nederlands aangesproken door Arthur, een Nederlandse Armeniër met een gloednieuwe Mercedes met Brits kenteken, een zware gouden ketting en een vriend die appartementen verhuurt. Eén telefoontje, en hij rijdt voorop terwijl wij erachteraan fietsen. Zijn geld verdient hij vast niet als vakkenvuller, en we twijfelen even aan zijn bedoelingen, maar waarom zou iemand met een auto van bijna een ton twee stinkende fietsers beroven? We krijgen een appartement in het centrum, en door verwarring over de wisselkoers betalen we per dag 480 UAH, voor ons zo’n €48 in plaats van €60. Een laatste meevaller, na bijna zevenhonderd kilometer door Oekraïne.

In Odessa rusten we uit, maar de reis is hier nog niet afgelopen. Vanaf de Zwarte Zee trekken we in 2010 verder, richting Turkije en Georgië. Dat vervolg komt later.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.