Het opbouwen van de markt dringt al voor kwart over vijf onze kamer binnen. Op het ontwakende platteland passeren we de moloko-truck: emmers melk staan langs de weg en worden leeggekiept in de tank, een beeld dat in Nederland al vijftig jaar niet meer bestaat. De mensen zijn op weg naar de markt of laten hun koeien uit.
Het tweede fietspaar in jaren
Over niet langer onderhouden kasseiwegen klimmen we de ene lange helling na de andere; waar het kan rijden we op de parallelle zandweg om te voorkomen dat de fiets lostrilt. In een dorp worden we onthaald op ijskoude kvas: ze vinden het prachtig dat we naar Odessa fietsen, en nog mooier dat we het tweede fietspaar in jaren zijn dat hier langskomt. Trots laten ze de foto’s zien van een Zweeds koppel dat hier twee jaar eerder ook naar Odessa reed. Als grap krijgen we een fles “water” cadeau, die natuurlijk vodka blijkt; iedereen lacht de gouden tanden bloot.
Ze zijn trots dat we het tweede fietspaar in jaren zijn dat hier langskomt.
Odessa op het bord
Het landschap is saai en zwaar, de weg meer gat dan kasseien, en met 34 graden vooral heet. Bij een meertje willen we afkoelen, maar een bewoner raadt het af; verderop staan fabrieken, en we houden het maar op zijn oordeel. Zwetend bereiken we Balta, waar we op een terras kvas drinken en al snel door een groeiende groep locals worden omringd die willen weten wie we zijn. We gaan mee zwemmen, want heel Balta lijkt zich aan de waterplas te hebben verzameld. Daarna een matige hotelkamer voor 200 UAH, zo’n €20, met een douchegordijn dat bij de minste aanraking naar beneden komt. Het mooiste van Balta: voor het eerst staat Odessa op de verkeersborden. We komen er aan.
Verder in de serie
‹ Vorige aflevering43. Een rustdag in Bershad, aan het water12 juni 2010
Volgende aflevering ›45. Vastgelopen in de klei naar Shyriaieve14 juni 2010Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.