4.25 – China | De levensgevaarlijke weg naar Chengdu

De bus naar Chengdu vertrekt nog niet. De chauffeur wil dat er eerst 20 RMB (€ 2,-) per persoon wordt bijbetaald. Zonder dat er vragen worden gesteld, overhandigen de Chinese passagiers het gevraagde bedrag. De in de bus aanwezige westerse toeristen verwachten toch minimaal een uitleg over deze plotselinge stijging. Waarom hebben we anders al 55 RMB (€ 5,50) voor het kaartje betaald? Blijkbaar is dit heel raar, want we worden door de Chinese passagiers keihard uitgelachen. Maar ja, wie hoort nou eigenlijk wie uit te lachen? Misschien snappen we er inderdaad helemaal geen biet vaan,  maar je overhandigt toch zeker niet zo maar je geld als iemand daar om vraagt? Liever een beetje te kritisch dan simpel en naïef. Een aardverschuiving blijkt de normale weg onbegaanbaar te hebben gemaakt. Daarom moeten we omrijden en een stuk over een tolweg rijden. De hogere kosten worden dan eerlijk verdeeld over de passagiers. Zeg dat dan meteen!

De weg zelf is er een van de indrukwekkende soort. We rijden door een kloof, waarin goed is te zien hoe de Himalaya nog steeds ontstaat. Het Indiase subcontinent drukt zich zelf onder de Aziatische plaat, waarbij een enorme bergketen wordt opgestuwd. Hier diep in zo maar een kloof, zo maar ergens aan de rand van de Himalaya, zien we rotsmassa’s in noordwestelijke richting bijna verticaal omhoog staan. Wat een oerkrachten zijn hier toch aan het werk. De bergen zijn enorm stijl en hoog. Gestaag klimmen we via een recordaantal haarspeldbochten naar boven om een ruim 5.000 meter hoge pas te nemen. Direct langs de slechte weg liggen diepe afgronden en ravijnen. Op de weg ligt puin dat maar van de bergen af blijft komen. Meerdere keren is er een deel van de weg afgezet, omdat een groot rotsblok de rijbaan blokkeert. Grote machines duwen de rotsblokken zo goed en zo kwaad als het kan het ravijn in. Wij rijden vlak langs het randje en zien in de diepte de wrakken liggen van minder gelukkigen. Dit is eigenlijk helemaal niet zo heel erg leuk meer.

Maar ach, ‘what goes up, must go down’. In de eindeloze serie haarspeldbochten moet de bus regelmatig stoppen, om de stinkende en rokende remmen af te koelen met water. Bij iedere stop wordt het warmer. Vochtiger ook. Langzaam maar zeker komen we terecht in een nieuwe klimaatzone. Grote vlinders vliegen te midden van de eerste palmen en bananen. Na de Siberische taiga, de graslanden van Mongolië en de woestijnen, hoogvlakten en gebergten van China, is dit subtropische landschap weer eens wat anders. Het is erg bijzonder om zo langzaam te reizen en het landschap zo geleidelijk te zien veranderen.

In zo maar een dorpje langs de weg naar Chengdu, maken we weer een mooi staaltje China mee. Midden in het dorp is een motor aangereden door een bus. De motor ligt  midden op de weg. Er is zo op het oog geen sprake van schade en ook de motorrijder zelf is in geen velden of wegen te bekennen. Maar ja, de weg is volledig geblokkeerd. Als snel staat er in beide richtingen een enorme file. Vrachtwagens, bussen, auto’s en karren. Alles staat muurvast in dit dorpje, ergens in de subtropische uitlopers van de Himalaya. Voor ons lijkt de oplossing voor deze patstelling niet zo bijster ingewikkeld. Gewoon de motor een stukje op zij en hatsikidee. Waarom gebeurt dit dan niet? Er passeren twee politieauto’s, die ondanks de moeite die ze hebben genomen om zich door de file te wurmen, niet de moeite nemen om het probleem tot een oplossing te brengen. Een derde politiewagen brengt uitkomst. Nadat er foto’s zijn genomen wordt de weg weer vrijgemaakt en kan iedereen zijn of haar weg weer vervolgen. Het dorpje achterlatend in een verstikkende wolk stof en uitlaatgassen. Ons wordt verteld dat het niet zo slim zou zijn om je als niet betrokkene te bemoeien met een situatie als deze. Je zou direct de schud krijgen van het ongeluk, als je het in je hoofd zou halen om de motor te verplaatsen of alleen maar aan te raken. De apathie van de Chinese toeschouwers lijkt dus niet zonder reden. Het lijkt ons wel handig om een trend als deze op de een of andere wijze te doorbreken. Maar ja, wij zijn dan ook wel echte Hollanders. Praktisch tot en met en pro-actief als wat.

Geef een reactie

  Subscribe  
Abonneren op