de zwaarste dag: over de hoogste pas naar meghri

De mijnstad Kapan diep in het dal, met besneeuwde bergtoppen erachter.

Syunik, 1 mei 2018.Alle foto’s uit Armenië ›

Dit is de zwaarste fietsdag tot nu toe. Ik heb de hele dag tegenwind, en in Armenië zijn de bergen zo talrijk dat ik elke dag bijna tweeduizend meter klim. Het is de vierde zware dag op rij, en onderweg besluit ik al dat ik morgen niet verder ga. Ik heb een rustdag nodig.

Sovjet-flatblokken vol waslijnen in de mijnstad Kapan.

Kapan, een mijnstad op zijn retour

In Kapan rijd ik een mijnstad binnen die betere tijden heeft gekend. Verroeste fabriekshallen liggen in het gras, machineonderdelen verspreid eromheen, en de Sovjet-flatblokken hangen vol waslijnen over de binnenplaatsen. Ik stap geregeld af om te fotograferen. Op een muurtje ga ik zitten picknicken. De mensen vinden het prachtig dat hier ineens een fietser zit, en willen op de foto, ook de mannen die even verderop aan de weg werken.

Bepakte reisfiets op de hoge pas boven Kapan, met besneeuwde bergen.

Over de pas naar het warme zuiden

Voorbij Kapan klim ik langs Kajaran, waar een enorme dagbouwmijn voor koper en molybdeen een halve berg heeft weggevreten. Het stadje drijft erop, zoals zoveel hier in het zuiden. Daarna begint de echte klim, naar een pas op ruim tweeduizend vijfhonderd meter, de hoogste tot nu toe. De tegenwind maakt het zwaar en vooral niet leuk. Klimmen is sowieso niet mijn favoriete bezigheid, en met die wind erbij is het afzien.

Ik probeer me aan een passerende auto omhoog te laten trekken, maar door de wind en de steilte glipt mijn hand los, en de chauffeur lacht me uit.

Ik zweet me kapot, een jas heb ik niet nodig. Pas boven houdt het klimmen op. Aan de andere kant duik ik de afdaling in en het wordt snel warmer. Op een gegeven moment trek ik mijn jas uit, want op de fiets kleed je je in laagjes, zodat je je als een ui kunt afpellen naarmate het warmer wordt. De frisse berglucht maakt plaats voor een kruidige, mediterrane geur naarmate ik richting Meghri zak, de warmste streek tot nu toe.

In Meghri neem ik een homestay waar ik jaren geleden ook sliep. Ze herkennen me niet, waar ik me stiekem op had verheugd, maar de tafel maakt veel goed: soep, vlees met aardappel, salade, kaas, verse kruiden, brood, en de zelfgemaakte wijn waar Armenië en Georgië beroemd om zijn, twee landen met een van de oudste wijnbouwtradities ter wereld. Ik eet alles op. Morgen blijf ik hier, ik heb een rustdag nodig. Iran ligt nu vlakbij, aan de overkant van de grens.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig