rustdag in meghri: oghi en de bergen naar iran

De grensstad Meghri diep in een kloof, met de rode rotsbergen erachter in warm avondlicht.

Meghri, 2 mei 2018.Alle foto’s uit Armenië ›

Ik blijf vandaag in Meghri. Na vier zware dagen ben ik fysiek leeg, en eerlijk gezegd zat ik al niet vol toen ik begon. De maanden voor deze reis waren een achtbaan: ik maakte een eind aan relaties, nam ontslag bij mijn vaste baan, verhuisde. Een deel van waarom ik hier fiets is juist dat, loskomen, mijn eigen plan trekken, zien of ik het alleen red.

Ik doe het rustig aan. Ik wandel een klein stuk en werk aan mijn verhaal over Armenië. Onderweg schrijf ik af en toe zo’n stuk, en daar maak ik dan bewust tijd voor, ook al kost het me een halve rustdag.

Zelfstookinstallatie voor oghi in een schuurtje: ketel, koperen tuit en glazen flessen.

Oghi uit het schuurtje

De vrouw die de homestay runt poseert met haar kleinzoon onder de boom in de tuin. Achter het huis staat in een schuurtje een stookinstallatie: een ketel, een koperen tuit, en een glazen pot waarin de heldere drank langzaam druppelt. Het is oghi, zelfgestookte vodka van pruimen of wat er aan fruit over is. Elke Armeniër die zichzelf respecteert maakt zijn eigen wijn en oghi. Aan de gezichten hier zie ik trouwens al hoe dichtbij Iran is: onderweg verandert niet alleen het landschap, ook de mensen veranderen mee.

Vanaf het terras kijk ik over de Sovjet-flats van Meghri naar de rode bergen waarachter Iran ligt.

Uitzicht over Meghri, de laatste Armeense stad, met de rode bergen waarachter Iran ligt.

De laatste stad voor de grens

Meghri ligt diep in een kloof, met getrapte boomgaarden tegen de hellingen, vijgen en granaatappels vermoedelijk, in een warm dal waar de lucht naar kruiden ruikt. Het is de warmste plek tot nu toe, en de laatste Armeense stad voor de grens. De kruiden in het eten zijn hier zo lekker dat ik er geen genoeg van krijg.

De mensen vind ik deze keer stug. Misschien terecht. Armenië is geen makkelijk land om in te wonen, en het conflict met Azerbeidzjan drukt op iedereen. Het is een trots volk, maar in het heden is er weinig om trots op te zijn. Ik begrijp hun geslotenheid wel.

Morgen ga ik de grens over. Mijn route heb ik thuis tot in detail uitgetekend, en in mijn hoofd zit hij zo vast dat ik er nauwelijks van durf af te wijken. Dat heeft ook met papieren te maken: mijn Iraanse visum geldt voor deze periode, en in Mashhad moet ik mijn Turkmeense visum zien te regelen, voor een land waar ik op een vaste datum moet zijn. Vandaar de haast. Maar dat is voor later. Vandaag eet ik nog een keer goed, met die heerlijke kruiden, en kijk ik naar de bergen.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig