Aan de grens ben ik gespannen. De vorige keer dat ik in Iran was, vloog ik naar Teheran. Over land binnenkomen voelt anders, spannender. Ik fiets een tijd langs de Aras, de grensrivier, met een hek van prikkeldraad ernaast. Dit was vroeger de buitengrens van de Sovjet-Unie, en dat is er nog aan af te zien.
Wachten bij het loket
De overgang zelf duurt lang en is niet vriendelijk. Ik moet op een vaste plek voor het loket blijven staan terwijl mijn paspoort en de beambte ergens anders zijn. Mijn telefoon heb ik van tevoren uitgezet, want ik weet dat er een risico bestaat dat ze hem proberen te kraken. Het wachten duurt zo lang dat ik vermoed dat ze daar inderdaad mee bezig zijn. Maar mijn visum is geldig, de standaardvragen komen, wat ik kom doen en waar ik heen ga, en dan mag ik door.
Multimiljonair in Jolfa
Eenmaal in Iran verandert de toon meteen. Ik rijd verder langs de Aras, die hier de grens vormt met Nachitsjevan, een stuk Azerbeidzjan dat door het conflict met Armenië van de rest van het land is afgesneden. De grens zit potdicht en wordt zwaar bewaakt. Toch zwaaien de militairen vanuit de wachtposten naar me. In Jolfa wissel ik geld, want pinnen kan niet in Iran en mijn creditcard is hier waardeloos. Voor een stapel briefjes ben ik ineens multimiljonair in Iraanse rial. Bij een monument en een brug aan de gesloten grens willen mensen met me praten en een foto van me maken. Ik fotografeer zelfs de soldaten, al neem ik daarmee een risico.
Bij een uitzichtpunt houdt een vader zijn dochtertje vast en gebaart dat ik een foto van hen moet maken.
De tederheid waarmee hij dat doet zegt genoeg. Iraniërs blijken bijzonder lieve mensen, gewoon mensen zoals wij, en dat staat haaks op het beeld dat je van het land krijgt opgedrongen. Je bent hier geen moment alleen. Iedereen is nieuwsgierig, iedereen wil praten, en ze vinden het bijzonder dat ik in hun land kom fietsen. Ook de wegen zijn anders dan in Armenië: glad asfalt in plaats van gaten, want economisch gaat het Iran in deze jaren beter dan zijn buur. En de verschillen zijn meteen zichtbaar: waar de vrouwen in Armenië blootshoofds liepen, dragen ze hier een hoofddoek. Het is niet voor niets dat Iraniërs graag naar Armenië gaan, onder andere om er drank te kopen, vermomd als cola; in de auto gaat de hoofddoek af, en bij terugkeer weer om.
Toch verpest ik mijn eigen dag een beetje. In plaats van in Jolfa te blijven om te wennen aan dit nieuwe land, rijd ik door, weer die haast. Tegen de avond zoek ik me suf naar een plek voor mijn tent, maar alles is bewoond. Het is al bijna donker als ik eindelijk iets vind, en dan moet ik nog kamp maken en eten. Pasta met tonijn. Ik had het mezelf makkelijker kunnen maken.
Foto’s uit Iran
Meer foto’s uit Iran ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
Spring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.