klimmen naar het sevanmeer op de fiets

Verroest reuzenrad van een Sovjet-pretpark met een oude KamAZ-vrachtwagen in Ijevan.

Ijevan, 27 april 2018.Alle foto’s uit Armenië ›

Ik rijd Ijevan uit langs een verroest reuzenrad dat al jaren stilstaat. Eronder staat een oude KamAZ-vrachtwagen geparkeerd. Het is het soort plek waar ik graag stop: een Sovjet-pretpark dat niemand heeft afgebroken en niemand meer gebruikt, een monument voor een tijd die voorbij is.

Daarna begint het klimmen, en het houdt vandaag niet meer op. Over tweeëntachtig kilometer klim ik bijna achttienhonderd hoogtemeters. De weg gaat een beboste kloof in, met steile rotswanden boven de hellingen, en werkt zich met tientallen haarspeldbochten naar boven.

Pastelgroene en lichtblauwe Lada-wrakken die wegroesten in het gras.

De Lada’s in de berm

In de bermen liggen de Lada’s. Sommige rijden nog, de meeste niet meer.

Half weggezakt tussen de rivierkeien roesten ze weg, pastelgroen en lichtblauw, bijna mooi.

De Lada was de auto van het Sovjetvolk, en in Armenië zijn ze nooit vervangen. Ze sterven waar ze stilvielen, en wat ervan overblijft wordt erfafscheiding of stilleven op het erf. Het past bij de rest: dit lijkt een land in verval, en het weer van vandaag stelt dat beeld niet bij. Het is kil en het motregent.

Hogerop liggen de bergdorpen, stenen huizen met golfplaten daken, bloeiende fruitbomen, was aan de lijn, kippen op het erf. In een winkeltje stop ik voor proviand. De enige mensen die ik er spreek zijn stomdronken, midden op de dag. Drank is hier duidelijk een ding.

Boerderij met schuur op een groene helling met bloeiende fruitbomen.

Boven op de hoogvlakte

Tegen de middag kom ik boven, op de open hoogvlakte rond de negentienhonderd meter. Ronde groene heuvels met nog sneeuw in de plooien, vee in de verte, een lege weg die wegkronkelt in de nevel. Het waait en het blijft grauw. Het is geen landschap dat zich vandaag van zijn mooiste kant laat zien, en ik ook niet.

Aan het eind van de dag bereik ik het Sevanmeer, een van de grootste hooggebergtemeren ter wereld, dat op bijna tweeduizend meter ligt. In de Sovjettijd is het peil flink gezakt door aftappen voor irrigatie en stroom, en de inheemse forel is sindsdien zeldzaam geworden. Ik neem een kamer in een hotel aan de oever, niet bepaald sfeervol, maar er is uitzicht op het water en ik kan er eten. Vis uit het meer. Buiten blijft het motregenen, en het meer ligt er grijs en uitgestrekt bij, precies passend bij de dag die ik achter de rug heb.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig