De eekhoorns zijn vannacht actief op het dak. Mette wordt midden in de nacht wakker van geritsel rond het huisje en denkt even dat de fietsen worden gestolen. Waarschijnlijker is het een dier op verkenning. Er zit hier van alles. Als je de kaart bekijkt, zie je hoe afgelegen deze plek is: een meanderende rivier, mangroven en zandbanken die samen de grens met Senegal vormen.
Omar op de Allahein
In de ochtend gaan we met een bootje de Allahein op. De lodge grenst direct aan het water. Onze kapitein heet Omar, met een verrassend zware, diepe stem. Op zandbanken langs de oever liggen West-Afrikaanse nijlkrokodillen te zonnen. Erboven zitten witte reigers, zilverreigers en donkere reigers. Verder richting zee: pelikanen. Op de wortels van de mangroven groeien oesters; op sommige plekken bestaat de oever letterlijk uit oesterbanken. In het water staan vrouwen oesters te verzamelen, een gebruik dat hier al generaties lang voorkomt.
Na de boottocht en de lunch houden we siësta. De hitte maakt je loom. Later lopen we met de logehonden over een zandplaat langs de mangroven. Het wordt hier al rond zeven uur donker, wat de bruikbare namiddag kort houdt. In het zand zie ik een spoor dat van een baviaan blijkt te zijn. Ik hoop er nog een te zien, maar dat gebeurt niet. Ik kom wel een paar vrouwen tegen met zware stapels hout op hun hoofd. Ze vragen of ik Omar de groeten wil doen.
Ria
Ria is de eigenaresse van Kurumbo Lodge. Ze runt de plek nu bijna twaalf jaar. Ze begon hieraan toen ze al 69 was, omdat ze merkte dat het klimaat haar goed deed in verband met reumatische klachten. Ze is nu bijna 82 en woont hier nog steeds, alleen. Haar man is al jaren geleden overleden. Ze heeft lokaal personeel, maar blijft zelf het middelpunt van de plek. Hoe lang ze dit nog volhoudt, zo ver van de zorg die ze in Nederland zou hebben, is een vraag die je niet hardop stelt.
’s Avonds zitten we met Ria en haar medewerkers rond het kampvuur. De hemel is helder en vol sterren. Er komen trommels tevoorschijn en het ritme wordt steeds sneller. We zijn de enige gasten. De dag eindigt aan de rand van de rivier die hier al eeuwenlang twee landen van elkaar scheidt.
1 comment
Wat een prachtige foto! (En zoals altijd… poëtische tekst.)