We worden wakker met het besef dat we bijna twaalf uur hebben geslapen. Vandaag geen route, maar een dag om de omgeving te verkennen en een paar praktische zaken te regelen. Bovenaan het lijstje staat geld pinnen. Over de Coastal Highway fietsen we noordwaarts en stoppen bij elke geldautomaat die we tegenkomen. Het zijn er weinig en geen enkele werkt. Wisselen bij een kantoortje kan altijd nog, maar we willen onze euro’s niet sneller opmaken dan nodig.
Het valt op hoe rustig het is. Gambia trekt zijn toeristen tussen november en april, wanneer Europeanen de Atlantische kust opzoeken voor zon en strand. We zitten midden in dat seizoen en op straat is er nauwelijks iets van te merken. De horecaondernemers die we later spreken bevestigen dat het dit jaar opvallend stil is. Niemand van hen heeft een verklaring die verder komt dan een schouderophalen.
Bijilo: bos, apen en verkooppraatjes
De entree van Bijilo Forest Park kost 300 dalasi per persoon, ongeveer drieënhalve euro. Bij de ingang wordt ons verteld dat we bananen of pinda’s moeten kopen, omdat de apen anders geen melk zouden kunnen aanmaken voor hun jongen. Ook wordt sterk aangedrongen op het inhuren van een gids, want zonder begeleiding zou het park gevaarlijk zijn. We bedanken vriendelijk en lopen zelfstandig naar binnen.
Het bos beslaat ongeveer vijftig hectare en grenst direct aan de kust. Al na een paar minuten zien we groepen roodbruine franjeapen en groene meerkatten. Dicht bij de ingang zitten ze te wachten op wat toeristen komen brengen; honderd meter verderop verdwijnen de mensen en zit dezelfde soort gewoon in de bomen te foerageren.
Wie geen pinda’s koopt, ziet de apen doen wat apen doen.
De strip en Cape Point
Terug op de fiets rijden we langs de strip: de aaneengesloten rij hotels, bars en restaurants tussen Kololi en Kotu waar het Gambiaanse kusttoerisme zich sinds de jaren zeventig heeft geconcentreerd. Veel kamers lijken leeg. Op een terras eten we kip, omringd door andere bezoekers, onder wie Nederlanders die volledig in beslag worden genomen door Ajax–Feyenoord op televisie.
Bij Cape Point, aan de monding van de Gambia-rivier, eten we een fruitsalade. Aan de overkant van het water ligt Barra, de noordoever, bereikbaar met de pont die verderop vanuit Banjul vertrekt. Zonder die pont is het een omweg van ruim honderd kilometer landinwaarts. Mette wordt al snel aangesproken als sister en lijkt er in korte tijd een hele familie bij te krijgen. Op de terugweg lukt het eindelijk om geld op te nemen bij een geldautomaat langs het strand. Commissie: vijf procent. Tijdens het wachten word ik erop gewezen dat ik sterk lijk op de zanger van Coldplay. Ik zie dat niet als een compliment.
Op dezelfde weg lopen vrouwen in volledig bedekkende kleding langs halfnaakte strandgangers. Engels is de officiële voertaal, een erfenis van de Britse periode, maar dat hoor je op straat nauwelijks: Mandinka is de taal van de grootste bevolkingsgroep, Wolof die van de kuststreek waar wij nu fietsen. Buiten de hoofdwegen is alles stof en zand. Afval wordt nauwelijks opgehaald. Langs de weg wachten mensen op een gelle-gelle, het gedeelde minibusje dat hier het openbaar vervoer is en pas vertrekt als het vol zit.
De stranden zien we vandaag nauwelijks. Het waait hard en de zee is onrustig. De palmbomen bieden compensatie.
Foto’s uit Gambia
Meer foto’s uit Gambia ›
Waar deze dag ligt
Fietsreis door Senegambia, nu in Gambia. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering1. Van glazen liften naar rode stof
Volgende aflevering ›3. Kampvuur aan de grensrivierSpring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.