We worden wakker met het besef dat we bijna twaalf uur hebben geslapen. Vandaag geen route, maar een dag om de omgeving te verkennen en een paar praktische zaken te regelen. Bovenaan het lijstje staat geld pinnen. Over de Coastal Highway fietsen we richting het noorden en stoppen bij elke geldautomaat die we tegenkomen. Het zijn er weinig en geen enkele werkt. Wisselen bij een kantoortje kan altijd nog, maar we willen onze euro’s niet sneller opmaken dan nodig.
Het valt op hoe rustig het is. Gambia trekt zijn toeristen vooral tussen november en april, wanneer Europeanen de Atlantische kust opzoeken voor zon en strand. We zitten midden in dat seizoen, maar op straat is er nauwelijks iets van te merken. De horecaondernemers die we later spreken bevestigen dat het dit jaar opvallend rustig is, zonder dat iemand een duidelijke verklaring heeft.
Bijilo: bos, apen en verkooppraatjes
De entree van Bijilo Forest Park kost 300 dalasi per persoon. Bij de ingang wordt ons verteld dat we bananen of pinda’s moeten kopen, omdat de apen anders geen melk zouden kunnen aanmaken voor hun jongen. Ook wordt sterk aangedrongen op het inhuren van een gids, want zonder begeleiding zou het park gevaarlijk zijn. We bedanken vriendelijk en lopen zelfstandig naar binnen.
Het bos beslaat ongeveer vijftig hectare en grenst direct aan de Atlantische kust. Al na een paar minuten zien we groepen roodbruine franjeapen en groene meerkatten. Dicht bij de ingang voeren toeristen de dieren; loop je verder het bos in, dan verdwijnen de mensen snel en wordt het stil. Het is ontspannen wandelen.
De strip en Cape Point
Terug op de fiets rijden we langs de strip, de aaneengesloten reeks hotels en restaurants die al decennia de Gambiaanse kust als toeristenzone definieert. Veel kamers lijken leeg. Op een terras eten we kip, omringd door andere bezoekers, onder wie Nederlanders die volledig in beslag worden genomen door Ajax–Feyenoord op televisie.
Bij Cape Point, aan de monding van de Gambia-rivier, eten we een fruitsalade. Hier vertrekt de veerpont die het noorden en zuiden van het land verbindt, een onmisbare schakel in een land dat door zijn eigen rivier letterlijk in tweeën is gedeeld. Mette wordt al snel aangesproken als sister en lijkt er in korte tijd een hele familie bij te krijgen. Op de terugweg lukt het eindelijk om geld op te nemen bij een geldautomaat langs het strand. Commissie: vijf procent. Tijdens het wachten word ik erop gewezen dat ik sterk lijk op de zanger van Coldplay. Ik zie dat niet als een compliment.
Wat de dag tekent zijn de contrasten. Vrouwen in volledig bedekkende islamitische kleding lopen langs dezelfde weg als halfnaakte strandgangers in de toeristische zones. Engels is de officiële voertaal, een directe erfenis van de Britse kolonisatie, maar op straat klinkt vooral Mandinka en Wolof, de talen van de twee grootste bevolkingsgroepen. Buiten de hoofdwegen is alles stof en zand. Afval wordt nauwelijks opgehaald. Langs de weg wachten mensen op taxi-brousses, de overvolle minibusjes die hier als openbaar vervoer fungeren.
De stranden zien we vandaag nauwelijks. Het waait hard en de zee is onrustig. De palmbomen bieden compensatie.