De laatste dag in Banjul voelt rommelig en onaf, een fysieke en mentale overgangsfase. Terwijl ons lichaam protesteert tegen een eerder opgelopen voedselvergiftiging, dicteert de logistiek van de terugreis de dag. De vrijheid van de fiets maakt plaats voor de beperking van karton en tape.
De logistiek van karton en bubbeltjesfolie
De fietsen moeten terug in de dozen die we bij de start hebben achtergelaten. Het is een precies werkje van demonteren en beschermen, een generale repetitie voor de volgende etappe van onze reis naar Namibië. De rest van de dag bestaat uit wachten: op een nieuwe kamer, bij het zwembad en op herstel van onze darmen. Een late ontdekking van een uitstekend restaurant om de hoek herinnert ons eraan dat ook na weken reizen de beste plekken soms tot het laatst verborgen blijven.
De spiegel van Mariama
De avond brengt een ontmoeting die onze eigen vooroordelen pijnlijk blootlegt. We hebben afgesproken met Mariama, de receptioniste uit Tendaba. Onze westerse achterdocht, de diepgewortelde reflex om te vrezen dat ze ons om geld zou vragen of een pakketje voor Nederland zou meegeven, blijkt volledig ongegrond. Het is een ongemakkelijke realiteit: wij, met al onze middelen, gaan uit van een transactie, terwijl zij enkel komt voor de ontmoeting.
Wanneer Mariama ze verschijnt, prachtig gekleed en behangen met gouden sieraden, is ze er enkel uit genegenheid. Ze komt niet om te vragen, maar om te geven: een jurk voor Mette en een shirt voor mij. Het is een ontroerend moment dat onze eerdere gereserveerdheid direct doet omslaan in schaamte. Mariama laat zien hoe snel en oprecht verbondenheid hier kan ontstaan, wars van elk zakelijk belang. Het is een warme, noodzakelijke afsluiting die de menselijke rijkdom van dit continent onderstreept en onze eigen gereserveerdheid deklasseert.
De terugtocht naar het kikkerlandje
De volgende ochtend gaan de dozen op het dak van de taxi en nemen we afscheid van de Zweedse vrienden bij Dabo House. De reisdag wordt een uitdaging door de aanhoudende darmklachten, waarbij de loperamide de belangrijkste reisgenoot is. In een vliegtuig vol toeristen met doorgerookte stemmen vliegen we terug naar Amsterdam.
We landen laat in de avond en kiezen voor de praktische luxe van een hotel naast de vertrekhal om de reis rustig uit te luiden. De balans is opgemaakt: de tassen zitten vol was, de darmen zijn nog onrustig, maar het hoofd zit vol verhalen en het hart vol herinneringen aan een intense reis door Senegal en Gambia.
