zandvliegen, dolfijnen en een camper met een kapotte deur

De hele nacht zoemen een paar honderd muggen gefrustreerd tegen de voortent. Uit de tent komen is een operatie op zich, met het leger zandvliegen dat in de voortent op ons wacht: eerst aankleden in de binnentent, dan de rits zo kort mogelijk open, deet binnen handbereik, schoenen aan, broek erin, petje op. Zo min mogelijk huid, zo min mogelijk tijd. We ontbijten in de gemeenschappelijke keuken, waar een Amerikaan honderduit praat over zijn bedrijf en hoezeer hij daardoor altijd aan het werk is, precies waar hij op vakantie juist van weg wilde. De tent is doorweekt van de regen die een groot deel van de nacht is gevallen. Bij de winkel kopen we nog brood, koekjes en chips voor vanavond.

Bij de Haast Junction komen we twee Oostenrijkers tegen, vader en zoon op fietsvakantie, die we de rest van de dag blijven tegenkomen. De weersverwachting belooft veel regen voor de komende dagen, maar vandaag blijft het verrassend lang droog, al onttrekt een grijze, uitgerekte wolkendeken de bergen aan het zicht. Het regenwoud zet zich voort langs de kustweg, met steeds meer boomvarens. Bij Ship Creek drinken we koffie op het strand, terwijl een stuk of acht dolfijnen vlak voor ons in de branding spelen. Dolfijn zijn heeft wel iets: geen last van zandvliegen. Het kiezelstrand ligt vol aangespoeld hout, door de rivieren uit de bergen gesleept en door de sterke westelijke stroming hier gedumpt.

Een tussenstop met uitzicht

Bij Knights Point Lookout lunchen we, na een paar klimmetjes, met brood, kaas, camembert, tomaat en komkommer, gevolgd door een korte wandeling door oorspronkelijk bos. We kamperen voor $6 per persoon (ca. €3,60) op de DOC-camping bij Lake Paringa. Omdat we vroeg aankomen, is er tijd voor een snelle duik: zo kort mogelijk uit de kleren, het water in, en er weer net zo snel uit. Teamwork is vereist: terwijl de één zich aankleedt, wappert de ander met een handdoek de zandvliegen weg. We eten pasta met uitzicht op het verstilde water tussen de dichtbegroeide bergen. De plaatselijke zandvliegenterreur krijgt gezelschap van een camperbewoner die de avondrust verstoort met het herhaaldelijk hard dichtslaan van zijn schuifdeur.

Dolfijn zijn heeft wel iets: geen last van zandvliegen.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig