point labatt: de enige vaste zeeleeuwenkolonie van australie

We volgen de kust noordwaarts, een groot stuk over gravelroad, langs Murphy’s Haystacks: vreemde granieten rotsformaties die de erosie van het omringende land hebben overleefd. In Australië moet je niet voor één rotsformatie een hele route rijden, want de afstanden zijn groot en de teleurstelling ligt op de loer. We zijn op weg naar Point Labatt, waar een permanente zeeleeuwenkolonie zou zijn. We weten inmiddels dat je harder dan zestig per uur moet rijden om de ribbels in de weg niet te voelen, en laten een flinke stofwolk achter. Het landschap is een zoutwaterwetland: aan de ene kant van de smalle strook witte zandduinen, aan de andere kleurige vegetatie en geel koolzaad.

Zeeleeuwen onder de klif

Vanaf een platform kijken we zo’n veertig tot vijftig meter naar beneden op enkele tientallen zeeleeuwen die op de granieten rotsen liggen te zonnen of op hun vinnen van A naar B hoppen. Dit is de enige permanente zeeleeuwenkolonie op het Australische vasteland. De grotere mannetjes zijn er niet altijd, want die bezoeken andere kolonies. De zee is ruig: ook nu, met alleen deining, spuit het water twintig meter op. Voor de kust ligt een natuurlijke barrière van net onder water liggende granietruggen, die de witte haaien op afstand houdt. Want die zitten hier zeker.

Via de gevarieerde kustroute rijden we door duinland naar Ceduna, waar we beginnen aan de oversteek naar West-Australië. De campings zijn duur en vol bejaarden. Voor $17 staan we aan zee, achter hoge hekken; je hebt een pincode nodig voor de douches en zelfs om de camping op te komen. Dat is, zo wordt ons verteld, vanwege de rondhangende Aboriginals. Ceduna ligt aan de rand van uitgestrekte Aboriginal-gebieden, en het witte Australië en de Aboriginal-bevolking gaan hier zichtbaar niet samen, tot in die hekken en pincodes toe. Een pluspunt is de campkitchen, met een echt fornuis. De bejaarden met hun caravans en boten zijn vriendelijk, al worden we gek van hetzelfde gesprek dat zich binnen tien minuten vier keer herhaalt. ’s Avonds lezen we bij de olielamp in de voortent, met een wijntje, uit de wind.

Point Labatt is de enige permanente zeeleeuwenkolonie op het Australische vasteland.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig