Ik word wakker in het open veld tussen Zorakan en Berdavan. Klaprozen en geel bloeiende kruiden staan tussen het natte gras, beneden ligt het dal in de ochtendnevel. Het is er volkomen stil.
De tent staat een paar kilometer van een grens waarover in deze weken regelmatig wordt geschoten.
De grens met Azerbeidzjan loopt hier vlak langs de weg, en fietsers wordt afgeraden er te komen. Het conflict tussen beide landen om Nagorno-Karabach is sinds de oorlog van de jaren negentig nooit beslecht, en aan deze grens wordt nog geregeld geschoten. Er gebeurt niets, maar onbezorgd rijd ik niet.
De weg klimt en daalt, berg na berg, met een tegenwind die sterker wordt naarmate ik hoger kom. In Armenië is er geen ontkomen aan de bergen: waar een weg elders om een berg heen zou gaan, gaat hij hier er recht overheen. Af en toe komt een Lada stapvoets naast me rijden, het raampje omlaag, en stelt de bestuurder me een vraag die ik niet versta maar wel begrijp: wat doe ik hier in godsnaam.
Een land in beweging
In Noyemberyan loopt een stoet door de straat, overwegend jonge mannen, een van hen met de Armeense vlag, een ander in camouflagekleding. Het is eind april 2018 en het hele land is in beweging. Een paar dagen eerder is de premier afgetreden na weken van protest, het begin van wat de Fluwelen Revolutie gaat heten, en overal in het land trekken mensen met vlaggen de straat op.
Voorbij het stadje rijd ik door dorpen waar de gele gasleidingen op manshoogte langs de huizen lopen, bovengronds aangelegd omdat dat het goedkoopst is. Oude Lada’s staan op de erven. Tussen de groene heuvels liggen halfverlaten dorpjes, stenen muren zonder dak, en hier en daar een enkele kudde. Het platteland loopt leeg, en wie blijft heeft weinig om van te leven.
Dan kom ik bij een verlaten industrieel complex: betonnen silo’s en vervallen fabriekshallen tegen de berg, en even verderop een leegstaand modernistisch gebouw met een natuurstenen gevel, een voormalig cultuurpaleis met een verlaten voorplein. Ik hou van dat soort plekken, van beton en verval, en stap af om te fotograferen. Een stuwmeertje ligt stil tussen de heuvels.
Terug bij Anahit in Ijevan
Aan het eind van de dag rol ik Ijevan binnen, een stad van Sovjet-flatblokken in een groen dal. Ik rijd bewust naar Guest House Anahit, waar ik in 2014 ook logeerde, toen ik met een Lada Niva door Armenië toerde. Anahit herkent me meteen, vier jaar later. Er staat al snel een tafel vol eten, meer dan ik op kan, en ik hoef vanavond niet na te denken over een kampplek of over waar ik mijn eten vandaan haal. Dit is precies waarom ik terugkwam: de Armeniërs zijn hartelijk en het eten is fantastisch. Beneden in het dal gaan een voor een de lichten achter de ramen aan.
Foto’s uit Armenië
Meer foto’s uit Armenië ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
Spring naar een andere aflevering
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.