Onder water met Ben

Vandaag beleef ik de beste snorkeldag die ik ooit heb gehad. Met de kano ga ik naar een klein eiland in de baai, waar het zicht onder water twintig tot dertig meter is. Zwevend boven een droomlandschap van koraal in alle kleuren, tien meter onder me en in alle richtingen doorlopend, zwem ik door scholen vissen die aan het koraal knabbelen. Een grote school jonge barracuda doet de hele dag niets anders dan cirkelen. Rond het eiland liggen duizenden zwarte zee-egels met lange stekels, waar je vanwege de weerhaken en de deining maar beter niet tegenaan drijft, en zeekomkommers die met zuignappen over de stenen kruipen. Met Ben, de divemaster, ga ik speervissen, maar veel levert het niet op, want grote vissen zijn er nauwelijks meer: er is hier al te veel gevist.

Zwevend boven een droomlandschap van koraal zwem ik door een school jonge barracuda die de hele dag niets anders doet dan cirkelen.

Een slang langs mijn been

Het land heeft zijn eigen kant. Op een junglepaadje voel ik ineens iets langs mijn been, en als ik kijk zie ik net een slang wegglippen. Ik weet dat hier van alles zit, van dodelijke cobra’s tot ongevaarlijke boomslangen, en op zo’n moment ben ik gelukkig extreem helder, of misschien gewoon naïef, zodat ik zie dat het een effen groene is, waarschijnlijk ongevaarlijk. Toch neem ik geen risico: ik knijp de wond uit tot hij flink bloedt en spoel hem met schoon water, en loop rustig terug om mezelf te controleren op helderheid en stabiliteit. De rest van de dag merk ik niets, dus het was er inderdaad een zonder gif. De volgende junglewandeling doe ik met dichte schoenen en een lange broek, want bij een cobra heb je niet veel tijd.