Vijf weken op één plek

Het scheelt dat ik dit dagboek nauwkeurig bijhoud, want anders zou ik de draad van de dag allang kwijt zijn. Het verlies begint met de dag van de week, dan de datum, dan de maand, en pas als je het jaar kwijtraakt ben je echt te lang van huis. Al vijf weken doet het er niet toe welke dag het is, en dat wordt straks in Nederland weer wennen, met zijn zondagsluitingen en beperkte openingstijden. Wat je op één plek wel gaat zien, is hoe de dingen bewegen. De zon gaat elke dag iets noordelijker onder, zo ver inmiddels dat we hem over een paar weken niet meer vanaf de bungalow zullen zien zakken. En het weer slaat om: de eerste drie weken hadden we mazzel met strak blauw, maar nu begint de build-up, dezelfde als in Darwin, met meer hitte, vocht, wolken en wind, en is het water niet meer zo turquoise. In alle landen die we doorkwamen viel op hoe grillig het weer is geworden, en hier laat de moesson elk jaar langer op zich wachten. Dat we juist de eerste weken het perfecte eiland troffen, was puur geluk.

Het verlies begint met de dag van de week, dan de datum, dan de maand, en pas als je het jaar kwijtraakt ben je echt te lang van huis.

De maan en het tij

Eén ding blijft me bezighouden: de maan. Bij volle maan is het getij zoveel hoger en bij nieuwe maan het water zoveel lager dat het strand er honderd meter breder bij ligt, terwijl er aan de maan zelf niets verandert behalve de reflectie. Hoe de zon, de maan en de aarde dan ten opzichte van elkaar staan om dat te veroorzaken, dat moeten we thuis maar eens uitzoeken, want we snappen er hier niets van. En de maan doet meer: een week na de volle maan verandert het water. Het zit ineens vol kleine roze kwallen die tijdens het snorkelen aan je gezicht blijven hangen, en het koraal heeft zijn voortplantingsdelen geloosd, zodat de zee een dunne kaviaarsoep is geworden. Ook zijn er meer zandvliegen, doordat de modder in de mangroven is vrijgekomen. Zo is er op dit stille eiland altijd wel iets, als je maar lang genoeg blijft om het te zien.