Iedereen hier heeft een verleden

Er gebeurt zo weinig dat het moeilijk wordt een pagina te vullen, maar de mensen hier maken veel goed. Op het hele eiland verblijven maar zo’n acht mensen langere tijd, en wie hier lang zit, heeft een verleden. Ben werkt als divemaster en was hooligan in Engeland, wat precies de reden is dat hij nu hier zit. De Duitser Mike geeft duikles na vijftien jaar feesten. Een Zwitser handelt in opalen die hij uit Birma en Cambodja smokkelt en in New York verkoopt, een andere Zwitser handelt in gers in Mongolië, met zijn Mongoolse vriendin. Iedereen laat elkaar met rust, want daarvoor kom je hier, maar het gezelschap is er niet minder om. Wij zijn behoorlijk standaard in vergelijking.

Wie hier lang zit heeft een verleden: een oud-hooligan, een opalensmokkelaar, een Zwitser die in Mongolië in joerten handelt.

Zelf koken tot verbijstering van de familie

Het zelf koken bevalt zo goed dat we er niet mee ophouden. Een van de Duitsers heeft vijf kilo rundvlees uit Trat gehaald voor een enorme pot goelasj, en later maken we met z’n zevenen zo’n zeventig satéstokjes, met pindasaus die we uit verse pinda’s leren maken. De Thaise familie kijkt er met verbazing naar, want waarom zou je zelf koken als de familie het ook kan doen, en waarom leg je kip op de barbecue. Bij de goelasj weigeren ze mee te eten, misschien uit gastvrije traditie, misschien omdat rundvlees duur is, en dat blijft ongemakkelijk. Maar op de saté-avond doen ze voor het eerst mee: moeder aan de barbecue, de dochters stiekem smullend in een hoekje. Niet alle westerse eetgewoonten zijn vies of vreemd.