Het grensspel om een stempel

Om een nieuw, gratis visum voor Thailand te krijgen, moet je eerst Cambodja in, waarvoor je juist wel een betaald visum nodig hebt: zo werkt dat hier. We laten onze spullen in het hotel in Trat en nemen om negen uur de minibus naar de grens (110 baht p.p.), waar we meteen worden belaagd door iedereen die ons wil “helpen” met het visum, maar als doorgewinterde reizigers schudden we ze binnen een minuut af. Uitstempelen in Thailand, aan de Cambodjaanse kant het visum aanvragen voor 1.200 baht en Cambodja in stempelen. Maar we hebben er niets te zoeken: het enige doel is het verse Thaise stempel bij terugkeer. Dus draaien we ons meteen om en laten ons weer uit Cambodja stempelen, waarvoor we, omdat we op dezelfde dag in- en uitreizen, een “boete” van 300 baht per persoon betalen. Terug in Thailand krijgen we het nieuwe stempel, en in Floors volle paspoort is daar gelukkig nog net één plekje voor.

Voor een gratis Thais stempel moet je eerst een betaald Cambodjaans visum halen: het kost ons €75 om weer terug te zijn waar we begonnen.

Zeventig euro door de plee

“Want to buy cigarettes? Very cheap!” Nu de grens is afgehandeld, heb ik er tijd voor: twee sloffen voor 200 baht, en de man die me “hielp” krijgt geen fooi, want hij heeft net genoeg aan me verdiend. Terug in Thailand plaatst de grenswacht het allerlaatste stempel dat er in Floors paspoort past. Onze laatste uitdaging van de reis zit erop, en dit geintje heeft ons in totaal 3.440 baht gekost, zo’n €75, geld dat je net zo goed door de plee had kunnen spoelen. Daarna is Trat een beloning: hier valt lekker te eten na weken eilandvoedsel, al is Cool Corner tot onze spijt gesloten, want de eigenares werkt aan een film in Chiang Mai.