Aan de Li-rivier: een eigen strandje en negenenvijftig boten

Stroomopwaarts vinden we ons eigen paradijsje: een strandje waar verder niemand komt, behalve de vissers in hun bootjes, de waterbuffels die op de bodem van de rivier grazen en de vrouwtjes die het vee hoeden. De rust is gedaan wanneer tussen één en twee uur een armada toeristenboten van Guilin naar Yangshuo passeert; we tellen er negenenvijftig in dat ene uur, waarna de massa in Yangshuo wordt uitgebraakt en langs de winkels geleid.

Stilte na de armada

Als de parade voorbij is, is de stilte fantastisch. Het water is blauw en vlak, de puntige karstbergen prikken in de lucht, en we horen een insect dat we voor het eerst langs de Yangtze hoorden: iets als een krekel, met doorschijnende vleugels.

Het insect met de doorschijnende vleugels klinkt als mediterende monniken.

De drukkende hitte komt door een tyfoon die de dag ervoor bij Taiwan aan land kwam, duizenden kilometers verderop.

Het fruitvrouwtje

Ons vaste fruitvrouwtje weet ons inmiddels te vinden, met mango’s die ze speciaal voor ons heeft meegenomen. Afdingen is een spel met alleen maar winnaars: de kunst is een derde tot de helft van de vraagprijs te betalen, altijd met een glimlach, want boos worden levert hier nooit iets op. Floor beheerst het tot in de perfectie; krijgt ze te weinig wisselgeld terug, dan pakt ze er gewoon wat fruit bij, tot vermaak van de verkoopsters. Met de voeten in het water lezen we een boek, want voor iets anders is het te heet.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.