Dunhuang en de Zijderoute: een oase in de Gobi

De trein van Zhongwei naar Liuyuan duurt zeventien uur. Hardseat, geen reservering, vol. Je rijdt door de Gobi — een kale steenwoestijn, wat in het Chinees precies betekent wat het zegt. De duinen beginnen later pas, vlak voor Liuyuan, waar ze aan weerszijden van de rails liggen. Daarna een taxi van 130 kilometer door de nachtelijke woestijn naar Dunhuang. Om vier uur ’s nachts aankomst in een stad die je niet kunt zien.

’s Ochtends wel. Aan de rand van de stad liggen zandduinen van 300 meter hoog. Vanuit het hotel al zichtbaar.

Dunhuang

Dunhuang telt 180.000 inwoners en ligt in een oase midden in de woestijn, aan de rand van het Turpan Bekken, onderdeel van de Taklamakan. De temperatuur overdag is 41 graden in de schaduw — de thermometer gaat maar tot 50, dus de werkelijke temperatuur in de zon blijft een open vraag. Je doet weinig van 11.00 tot 17.00 uur. Dat is geen keuze, dat is fysiologie.

Het goede nieuws: Dunhuang is een relaxte stad. Er zijn terrassen. Er is een goede markt. Het Feitian Hotel heeft een lunchroom met broodjes. De stad leeft van toerisme maar voelt er niet door overweldigd — dat doen de bezienswaardigeden buiten de stad.

De zandduinen: Crescent Moon Lake

De officiële ingang tot de zandduinen kost 80 yuan. Daarbinnen betaal je extra om via een trap de duin op te gaan, extra voor een kameelrit, extra voor vrijwel alles. De logica is begrijpelijk: de Chinezen die hier komen zijn gewend aan dit model. Wij zijn er niet aan gewend.

Wat wel werkt: het hek aan de rechterkant van de ingang volgen. Na een paar honderd meter houdt dat hek op. Je kunt de duinen in zonder te betalen, zonder de massa, zonder de trap. Het zand is fijn en koel, de korrels licht en los. Van bovenop de duin kijk je over de oase met het halvemaanvormige meertje en aan de overkant het officiële pretpark, inclusief de controleurs die de betalende bezoekers in de gaten houden.

Naar beneden rennen is het beste wat er is. Je springt met elke stap en landt zacht.

De Mogao-grotten

De grotten liggen op 25 kilometer van de stad, per bus bereikbaar voor 20 yuan retour. Ze zijn uitgegraven in een zachte zandsteen klif en bevatten meer dan duizend jaar boeddhistische en wetenschappelijke geschiedenis. Honderden grotten, tot de nok gevuld met muurschilderingen. De grootste Boeddha is 34 meter hoog.

De entree is 100 yuan (buitenlanders betalen officieel 20 yuan extra — hieraan hoef je niet mee te doen). Je wordt in groepjes rondgeleid, wat de boel overzichtelijk maar ook traag maakt. Wat wél werkt: aansluiten bij een Engelstalig groepje buitenlanders zodra er iets te zien is. De eigen gids staat het toe.

De grotten zijn aan het begin van de twintigste eeuw ontdekt door westerse reizigers die de Zijderoute volgden. Ze namen flink wat mee — complete geschilderde wandsegmenten verdwenen naar Europese musea. Achteraf bezien was dat misschien het enige wat ze redde van de Culturele Revolutie, maar dat neemt de grief niet weg.

Buiten de grotten: stilte, kale hoogvlakte, een klif met honderden kleine ingangen. Het ziet er anders uit dan alles wat je in China tot dan toe hebt gezien.

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.