de tasman-gletsjer en de hooker valley bij mount cook

Vandaag blijven we in de omgeving van Mount Cook voor een paar wandelingen. Ondanks de volle camping is het ’s nachts verrassend stil. We worden wakker onder een loodgrijze hemel, van de indrukwekkende omgeving is even niets te zien. Na koffie en havermout met melkpoeder, ons vaste ontbijt, laten we de spullen achter op de camping en fietsen de 10 kilometer naar het beginpunt van de wandeling naar de Tasman-gletsjer, de grootste van Nieuw-Zeeland.

De route loopt langs de Blue Lakes, die ondanks hun naam groen zijn: de gletsjer heeft zich zo ver teruggetrokken dat de meren nu gevoed worden door regenwater in plaats van smeltwater.

Een gletsjer die zich razendsnel terugtrekt

Terwijl we klimmen naar het uitkijkpunt trekt de lucht open en staan de bergen weer helder in het blauw. Bij het uitzicht op Tasman Lake en de Tasman-gletsjer zijn we onder de indruk en geschokt tegelijk. Onder de indruk van het meer vol ijsbergen, met de gletsjer en daarachter de witte top van Mount Cook. Geschokt door wat het informatiebord vertelt: waar je in 1990 nog recht op de gletsjerwand keek, ligt die nu kilometers verderop, met een terugtrekking van 500 tot 800 meter per jaar. De schaal van het landschap maakt het onmogelijk in te schatten hoe ver we er nog vandaan staan. Toerboten tussen de ijsschotsen zien er piepklein uit.

Terug in Mount Cook Village doen we boodschappen in de enige winkel van het gebied, een shop in het grote hotel, tegen prijzen die erbij horen. Commerciële uitbuiting, maar keus is er niet.

Hooker Valley in het beste licht

Op de camping raken we in gesprek met een kiwi-familie, die ons overtuigt van de wandeling naar de Hooker Valley. Het weer lijkt dicht te trekken, dus besluiten we niet te wachten. Het is al twee dagen wolkenvrij hier, wat blijkbaar zeldzaam is. Een enthousiaste Canadees uit de tent naast ons sluit aan en met z’n drieën lopen we de anderhalf uur naar de Hooker Glacier.

De vallei is kleurrijk, met hangbruggen over de kolkende, witte gletsjerrivieren. We hebben het tijdstip goed gekozen: aan het einde van de dag zijn de kleuren op hun mooist, zijn de meeste toeristen vertrokken en is het stil op de paden. Boven het groene dal hangt een enorme ijsmassa waar met geweld een stuk vanaf breekt.

Blauwwit ijs in het water en in de ijswand, zonder enige indicatie van schaal.

Aan het einde van het pad, tegenover de witte piek van Mount Cook en de Hooker Glacier, hebben we geen idee meer hoe ver de gletsjer nog is en hoe hoog de ijsklif werkelijk is. Twee bootjes varen rond, een handjevol andere wandelaars is er nog, en de Canadees maakt gewillig foto’s voor iedereen die erom vraagt. Op de camping drinken we wijn bij spaghetti met geraspte kaas, ondanks de zandvliegen die overal opduiken zodra je stilstaat.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig