Floors benen doen het weer een stuk beter, dus loop ik de wandeling naar Wharariki nog een keer, dit keer samen met haar. We vertrekken om negen uur en zijn pas om half zeven terug, onderweg begeleid door een oorverdovend ritme van cicaden die uit elke groene tunnel lijken te komen. De camping zit bij thuiskomst compleet vol, elke vrije plek bezet, maar het uitzicht op zee maakt dat niets uit. ’s Avonds eten we fish ’n chips met red snapper, de beste die we in Nieuw-Zeeland hebben gehad, gevolgd door een wolkenloze oranje-roze zonsondergang die in het natte zand spiegelt en een sterrenhemel die er niet om liegt.
Drukte, freecamping en het einde van de fietstocht
Dit is precies het soort plek waar we in twee maanden nauwelijks zijn tegengekomen: niet te koud, niet te winderig, geen zandvliegen. Zulke plekken zijn zeldzaam gebleken. De mooiste fietsdag was oudejaarsdag, met een lunchpauze aan een meer zonder wind, kou of insecten en zonder mensen, alleen een spiegeling van de bergen in het water. Hier bij Pakawau is het wel druk: het is een lang weekend, het einde van de schoolvakantie voor de kiwi’s, en volgens de mensen op de camping was het met kerst nog erger, “een festival”. Achteraf een goede beslissing om niet als eerste het noorden te verkennen.
Op de camping raken we aan de praat met kiwi’s die gemengde gevoelens hebben over de toeristenstroom in hun land. Freecamping, van oudsher een nationale bezigheid, staat onder druk doordat buitenlandse bezoekers hun afval laten liggen en freedom-spots in open riolen veranderen, zeggen ze; een kiwi zou nooit iets achterlaten. De goedkope DOC-campings, bedoeld voor rust, worden overspoeld door met name Duitse backpackers, waardoor kiwi’s ze zelf steeds minder gebruiken. Na tien uur ’s avonds is het op een kiwi-camping doorgaans muisstil.
Een orka die een duiker blijkt
De laatste ochtend begint met een schouwspel aan zee. Een dolfijn, roept Floor, nee een walvis, nee een orka. We staren minutenlang naar het water, waar iets blijft cirkelen op precies dezelfde plek. Pas na het ontbijt lost het raadsel zich op: uit het water komt geen zeezoogdier maar een duiker met flippers.
Een dolfijn, roept Floor, nee een walvis, nee een orka, tot er een duiker met flippers uit het water klimt.
Het is een dag om helemaal niets te doen. De tent zit vol zand van het strand; terwijl Floor de boel op orde brengt, fiets ik voor de laatste keer naar Collingwood voor boodschappen, twaalf kilometer heen en terug. De rest van de dag zwemmen we in het warme, ondiepe water. Bij hoogwater staat de zee bijna onder de tent, bij laagwater trekt hij honderden meters terug: de Golden Bay staat bekend om deze extreme getijden en om massale walvisstrandingen die hier soms met honderden tegelijk voorkomen. Met cider op het strand en een boek sluiten we de dag af, gevolgd door pasta en, opnieuw, een spectaculaire zonsondergang.
Foto’s uit Nieuw-Zeeland
Meer foto’s uit Nieuw-Zeeland ›
Waar deze dag ligt
Nieuw-Zeeland, nu in Nieuw-Zeeland. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›Spring naar een andere aflevering
- 53. Ruzie om een plek aan het water in Collingwood
- 54. Pakawau: het uitzicht dat de dag goedmaakt
- 55. Wharariki Beach en het noordpunt van het Zuidereiland
- 56. De laatste strandagen aan de Golden Bay
- 57. 3.400 kilometer verder, de fietsen in de doos
- 58. Terug op het Noordereiland, welkom thuis in Auckland
- 59. Maori Warriors, een museum en het uitzicht vanaf Mt. Eden
- Alle 59 afleveringen ›
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.