3.400 kilometer verder, de fietsen in de doos

Om half zes staat de wekker, voor de zonsopgang, en om zeven uur zitten we op de fiets: veertig kilometer naar Takaka, de eerste dag van de terugreis naar Nederland. Tot Collingwood is de weg nog leeg en stijgt de zon links van ons op, het water van de baai oranje kleurend. In Collingwood kopen we koekjes en twee bananen. Het dorp, nu 250 inwoners, werd tijdens een goudkoorts in de negentiende eeuw ooit gezien als kandidaat-hoofdstad van Nieuw-Zeeland; toen het goud tegenviel, ging die eer naar Wellington.

Na Collingwood volgen nog 25 kilometer naar Takaka, op een weg die voor het aantal inwoners in de streek absurd druk is: elk huis heeft twee, drie auto’s voor de deur, aangevuld met alle huurauto’s van het massatoerisme. Takaka zelf oogt hippie-achtig: blote voeten, dreadlocks, veel vega op de menukaart. Op een terrasje vieren we met koffie en carrotcake dat we de fietstocht hebben volbracht: 3.400 kilometer. Onze campingbuurman van de afgelopen dagen, Ben, kunstenaar, herkent ons; zijn realistische schilderijen op boomschors en hout hangen in het café en de galerie aan de overkant. We kopen twee van zijn geschilderde vogelkaarten, groter werk kunnen we niet veilig opbergen in onze fietstassen.

Voor de laatste keer over de Takaka Hill

Om kwart over twaalf vertrekt de bus van Golden Bay Coaches vanaf het i-Site, onze fietsen keurig achterop gemonteerd. De weg over de Takaka Hill is dit keer, in tegenstelling tot de klim eerder deze week, volledig helder: vanaf de bus zien we alsnog het panorama over de Golden Bay dat ons op de fiets door de wolken werd onthouden. Floor wordt op de haarspeldbochten van de afdaling flink misselijk.

We laten ons afzetten bij het vliegveld van Nelson, om meteen te regelen wat er voor morgen nodig is: er blijken nog maar twee fietsdozen over te zijn, die ik meteen laat reserveren. De camping ligt vlakbij, groot, onpersoonlijk en met $44 (ca. €26) ook behoorlijk duur, maar met uitzicht op zee de handigste optie voor de vlucht van morgen.

3.400 kilometer verder, en de fietsen gaan voor het eerst weer in een doos.

De rest van de middag ruimen we op: versleten spullen blijven hier achter, de rest verdelen we tussen wat we in Auckland nog nodig hebben en wat in opslag kan. We kopen bubbelplastic bij Nelson packaging, plus tape en een markeerstift, en de laatste boodschappen. Een laatste keer zwemmen, een laatste zonsondergang, en aan het strand een Pim Waas-lookalike die, als we het hem vragen, de gelijkenis zelf bevestigt. Voor de allerlaatste keer eten we pasta met tonijn, waarmee onze voorraad, op het ontbijt na, volledig is opgemaakt. In twee maanden hebben we vrijwel niets weggegooid: alleen een pompoen en een avocado sneuvelden, te lang meegesjouwd in de fietstas. Een goede score.

Verhaal uitgelezen? Een kleine bijdrage helpt de verhalen op weg te houden.

Naam*

E-mailadres*

Bedrag () *

iDEAL iDEAL | Wero
Creditcard Card
Bankoverschrijving Overboeking
PayPal PayPal