het regelwerk in Ulaanbaatar: een visum voor China

Drukke straat in Ulaanbaatar met een blauwe trolleybus, voetgangers en lage gebouwen onder een blauwe lucht

Mongolië, Ulaanbaatar – Straatbeeld in Ulaan Baatar

Voor China moeten een visum en treinkaartjes geregeld worden. Eerst de Chinese ambassade, aan een straat met een naam die we een taxichauffeur onmogelijk duidelijk kunnen maken, dus lopen we er maar heen. Op tijd opgestaan staan we redelijk vooraan in de rij. We vragen een visum voor negentig dagen aan en vullen bij “te bezoeken plaatsen” een rij ver uiteen liggende steden in, behalve Lhasa, dat alleen maar tot gedoe zou leiden. Vrijdag kunnen we de paspoorten ophalen.

Visum en treinkaartjes

Bij het station worden we eerst weggestuurd, tot een behulpzame Mongool ons naar het diep weggestopte International Trainticket Office leidt. Het loket is dicht, maar onze nieuwe vriend werkt voor een reisorganisatie die in Chinese treinkaartjes is gespecialiseerd. Gesloten loketten gaan aan de achterkant open, en al snel hebben we kaartjes voor de trein naar de Chinese grensplaats Erlian (Erenhot), net over de grens bij Zamyn-Uud, waar iemand van zijn organisatie ons zal opwachten met de kaartjes naar Hohhot. Ter herkenning krijgen we een geplastificeerde voucher met diens foto. We vieren het met een taktoi op een terras.

Een broek en een postpakket

Na het incident met de dronken Mongool is onze tent niet meer waterdicht. De rest van de dag gaat daarom op aan ducttape om hem te repareren, leesvoer uit een hele straat met tweedehands boeken (vier boeken voor nog geen 5.000 tögrög, ruim drie euro) en een broek voor Floor, wat een probleem blijkt: Mongoolse meiden hebben een andere lichaamsbouw, dus is ze aangewezen op het zeldzame maatje XXL. Een postpakket versturen is een avontuur op zich.

Achter de douanebalie van het postkantoor werken vijf mensen, van wie er één iets doet; de rest poedert neuzen en kijkt televisie.

De inhoud wordt gecontroleerd en gewogen, de doos dichtgeplakt en gestempeld, en bij de postbalie opnieuw gewogen, waarna we voor de verzekering tot in detail moeten opgeven wat erin zit en wat het waard is. Pas dan gaan de zegels erop en begint het pakket aan de lange reis naar huis, iets wat wij nog niet van plan zijn.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig