Na negen uur trein komen we aan in Hohhot, hoofdstad van de autonome regio Binnen-Mongolië, met ruim twee miljoen inwoners; de naam is Mongools voor “Blauwe Stad”. De familie Lee beveelt het Xin Cheng Hotel aan, waar we voor 50 RMB (€5) een spartaanse kamer met twee bikkelharde bedden krijgen, een gat in de grond als toilet en een emmer koud water als douche. Terwijl wij ons verfrissen, demonstreren de Chinezen dat rochelen en poepen goed samengaan. Welkom in China.
Welkom in China
In het straatbeeld vallen vooral de duizenden fietsers op, en het grote aantal banken; bij de Bank of China tappen we moeiteloos een voorraad RMB. Voor 6 RMB huren we twee fietsen om de stad te verkennen, langs het ene nieuwbouwproject na het andere, waar appartementen als gated communities worden opgeleverd. Een Chinees die ons rondleidt, wijst om zich heen en vertelt dat vrijwel alles wat we zien van de afgelopen vijf jaar is. Een lerares Engels nodigt ons thuis uit voor een ijsje; haar flat is functioneel, met een grote televisie en de kale betonvloer nog onbedekt, want voor een vloerbedekking is nog geen geld.
Fonteinen en vuurwerk
Aan de hitte moeten we wennen, dus we brengen veel tijd door in de parken, met waterpartijen, schaduw en terrasjes, waar de pijiu in flessen van 0,63 liter gaat. Met een groepje jongeren fietsen we ’s avonds naar de rand van de stad, naar een plein bij een reusachtig overheidsgebouw, waar een massa geniet van de grootste fonteinen van China.
Op de maat van de muziek en een lichtshow schiet het water vijfennegentig meter de lucht in.
Naast het plein vormt de rivier het decor voor ons eerste Chinese vuurwerk, dat alleen uit zware pijlen en explosies lijkt te bestaan en maar doorgaat, niet alleen vandaag maar elke zomeravond. De Chinezen houden er niet van iets met mate te doen.
Verder in de serie
‹ Vorige aflevering28. Een verlopen visum aan de grens bij Zamyn-Uud22 juli 2005
Volgende aflevering ›30. Met de hardsleeper naar Ningxia26 juli 2005Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.