We halen het visum ’s ochtends op, al moeten we eerst honderd dollar in nieuwe biljetten zien te krijgen, want onze oude twintigjes worden geweigerd. Dan zijn we de gelukkige bezitters van een negentigdagenvisum.
De TransMongolië Express
Het station van Ulaanbaatar is klein, niet vreemd voor een land met één spoorlijn, de lijn die Rusland, Mongolië en China verbindt. Dagelijks rijdt er een trein elke kant op, dwars door Mongolië: de TransMongolië Express. De kwaliteit is minder dan de Russische treinen, maar de ramen kunnen open. Bij vertrek staat de teller op 12.000 kilometer sinds Nederland, waarvan ongeveer 2.465 door Mongolië. We delen de coupé met een Chinees, tot blijkt dat onze buren een Mongoolse Nederlander en een Filipijnse Nederlander zijn; we ruilen met de Chinees van plek, zodat we met z’n vieren in het Nederlands kunnen ratelen. Ons reisgezelschap is de dag ervoor getrouwd en op huwelijksreis naar Beijing, en samen bekijken we de foto’s van hun Mongoolse bruiloft.
De Gobi
Net ten zuiden van Ulaanbaatar klimmen we door scherpe bochten naar een plateau, maar van het uitzicht zien we weinig, want het wordt al snel donker, dus slapen we op het vertrouwde, rustgevende kedeng kedeng. Bij het wakker worden rijdt de trein door de lege, vlakke Gobi.
In het Mongools betekent Gobi zoiets als “groot en droog”.
In deze woestenij zonder herkenningspunten staat af en toe een witte stip aan de horizon, de ger van een nomadenfamilie die hier op de een of andere manier overleeft. De winters zijn bitterkoud, tot veertig graden onder nul, de zomers lopen op tot vijftig; weinig plekken op aarde kennen zulke verschillen. En toch wonen er mensen, zoals in de stoffige grensplaats met China.