We halen het visum ’s ochtends op, al moeten we eerst honderd dollar in nieuwe biljetten zien te krijgen, want onze oude twintigjes worden geweigerd. Dan zijn we de gelukkige bezitters van een negentigdagenvisum.
De TransMongolië Express
Het station van Ulaanbaatar is klein, niet vreemd voor een land met één spoorlijn, de lijn die Rusland, Mongolië en China verbindt. Dagelijks rijdt er een trein elke kant op, dwars door Mongolië: de TransMongolië Express. De kwaliteit is minder dan de Russische treinen, maar de ramen kunnen open. Bij vertrek staat de teller op 12.000 kilometer sinds Nederland, waarvan ongeveer 2.465 door Mongolië. We delen de coupé met een Chinees, tot blijkt dat onze buren een Mongoolse Nederlander en een Filipijnse Nederlander zijn; we ruilen met de Chinees van plek, zodat we met z’n vieren in het Nederlands kunnen ratelen. Ons reisgezelschap is de dag ervoor getrouwd en op huwelijksreis naar Beijing, en samen bekijken we de foto’s van hun Mongoolse bruiloft.
De Gobi
Net ten zuiden van Ulaanbaatar klimmen we door scherpe bochten naar een plateau, maar van het uitzicht zien we weinig, want het wordt al snel donker, dus slapen we op het vertrouwde, rustgevende kedeng kedeng. Bij het wakker worden rijdt de trein door de lege, vlakke Gobi.
In het Mongools betekent Gobi zoiets als “groot en droog”.
In deze woestenij zonder herkenningspunten staat af en toe een witte stip aan de horizon, de ger van een nomadenfamilie die hier op de een of andere manier overleeft. De winters zijn bitterkoud, tot veertig graden onder nul, de zomers lopen op tot vijftig; weinig plekken op aarde kennen zulke verschillen. En toch wonen er mensen, zoals in de stoffige grensplaats met China.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Waar deze dag ligt
Over land naar Singapore, nu in Mongolië. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›
‹ Vorige aflevering26. Het regelwerk in Ulaanbaatar: een visum voor China
Volgende aflevering ›28. Een verlopen visum aan de grens bij Zamyn-UudSpring naar een andere aflevering
- 24. Naadam in Ulaanbaatar: worstelaars en nomaden van de steppe
- 25. Gorkhi-Terelj: dammen bouwen en een tent aan flarden
- 26. Het regelwerk in Ulaanbaatar: een visum voor China
- 27. Met de TransMongolië Express de Gobi in
- 28. Een verlopen visum aan de grens bij Zamyn-Uud
- 29. Hohhot: fietsen en fonteinen in de Blauwe Stad
- 30. Met de hardsleeper naar Ningxia
- Alle 152 afleveringen ›
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Over land naar het oosten 2018
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Te voet door Bulgarije 2026
- Te voet door Turkije 2026
- Alle reizen op een rij ›
Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Zonder advertenties
Ik schrijf en fotografeer alles zelf. Vind je het de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen