worteltjestaart in Tsetserleg en het klooster Erdene Zuu

Witte boeddhistische stupa's van het klooster Erdene Zuu in Kharkhorin, Mongolië, tegen een blauwe lucht met witte wolken

Mongolië, Kharkhorin – Het is niet voor te stellen dat de Mongolen de wereld hebben gedomineerd

Midden op de steppe ligt het weinig inspirerende Tsetserleg, de grauwe hoofdstad van de provincie Arhangai, zonder struik of boom. Aan het eind van de hoofdstraat staat het boeddhistische klooster Buyandelgeruulekh, gebouwd in 1586 en de verwoesting door de communisten ontkomen. Vanaf de heuvel kijken we uit over een tiental lage betonnen gebouwen, omringd door een rommelig gebied vol omheinde erven, agressieve honden en versleten hutten. Tot onze verbazing heeft zich hier een Engels echtpaar gevestigd met de Fairfield Bakery.

Een versgebakken worteltjestaart, een culinair hoogtepunt na twee weken schapenvlees en zure yoghurtsnoepjes.

De onderweg voor 500 tögrög gekochte airag is van een ander kaliber: die smaakt ronduit naar kots, en we vragen ons af hoe de Mongolen het wegkrijgen.

Het volle lege land

We hebben langzaam genoeg van het rijden over de niet-bestaande wegen, en alles doet zeer, maar saai wordt het niet. Het land is onveranderd leeg en kaal, je kunt er eindeloos ver kijken en elk gevoel voor schaal verdwijnt. De steppe is van niemand: nergens hekken, zodat schapen, geiten, paarden, koeien en jaks overal vrij rondlopen, en juist die kuddes maken het landschap zichtbaar. Op de weg gedraagt elk dier zich anders: de runderen kuieren onverstoorbaar opzij, de schapen stuiteren in paniek weg, de geiten nemen koppig de tijd. En overal de grondeekhoorns, die bij het naderen van de auto over elkaar buitelen en kopje-onder hun hol in duiken.

Karakorum en Erdene Zuu

Aan het begin van de verharde weg naar Ulaanbaatar ligt Karakorum, in de dertiende eeuw door Dzjengis Khan gesticht als hoofdstad. Vlak erbuiten staat het Erdene Zuu, het oudste boeddhistische klooster van het land en werelderfgoed: een vierkant van 400 bij 400 meter, omgeven door een muur met 108 witte stoepa’s. In werkelijkheid valt het tegen: knetter toeristisch, met touringcars en luxe terreinwagens, en pal onder de elektriciteitsmasten langs de stad, een stuk minder mooi gelegen dan het klooster in het noorden. Tegen een van de stoepa’s kijken we uit over het Mongoolse leven, waar paarden worden gemolken voor de voorraad airag, de gefermenteerde paardenmelk waaraan je moet wennen, maar die vers niet vies is.

Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.

Jeroen

via iDEAL, eenmalig