Shark Bay met Emiel en Heidi, en werken in Carnarvon

Uit het reisverslag van de grote reis, deel Australië, mei–juni 2006. Geschreven onderweg, in de woorden van mijn toenmalige ik.

De afgelopen zes weken zijn de beste van heel Australië. Het begint met de komst van Emiel en Heidi naar Perth, twee weken waarin we van Perth naar Shark Bay rijden en het heerlijk vinden om vrienden uit Nederland in het Nederlands te kunnen “vermoeien” met onze verhalen. Een jaar weg van huis blijkt geen enkel effect te hebben op goede vriendschappen.

We willen hun in twee weken een interessant beeld van Australië voorschotelen, en de outback lukt zeker: honderden kilometers eentonige lage begroeiing zonder enige afwisseling. Pas als je het landschap de tijd geeft, ontdek je dat bruin, rood en blauw in miljoenen tinten bestaan. ’s Middags is alles verblind door de felle zon, maar ’s ochtends en ’s avonds komen de kleuren als een driedimensionaal schilderij op je af, onder een strakblauwe lucht die ’s nachts overgaat in een sterrenhemel waarin de Melkweg als een snelweg staat.

Het onderwaterleven van Shark Bay

Shark Bay is werelderfgoed vanwege het unieke (onder)waterleven. In het heldere, koude water zwemmen inderdaad haaien, maar ook zeekoeien, en van alles daartussenin. Met een waterrat als Heidi weet je dat er bijzondere dingen te zien zijn: we belanden bij toeval boven een school pijlstaartroggen met een spanwijdte tot een meter, die met vijftien à twintig als pannenkoeken opgestapeld in het ondiepe liggen.

Op een verlaten wit strand met rode duinen krijgt Heidi door op het water te slaan de dolfijnen tot aan onze voeten.

Ze denken een makkelijk maaltje te scoren, maar dat feest gaat niet door: we hebben op dat moment UNOX-gehaktballen, via Afrika tussen ons brood beland, en die eten we zelf op. Jammer voor de bietsende dolfijn.

Vier weken op de plantage

Na twee weken samen zijn we weer met z’n tweeën, met nog veertig dollar op zak, dus het is tijd om serieus te verdienen. Carnarvon ligt midden in de woestijn, maar dankzij een rivier kun je er in de subtropische zone gewassen telen: op de paar honderd plantages groeien bananen, tafeldruiven, tomaten, paprika’s en aubergines. We kunnen vier weken aan de slag bij een Portugese familie, en het is fantastisch om met z’n tweeën voor één familie te werken. Het werk is afwisselend, snoeien, plukken, wieden, opbinden, en we leren veel over het boerenbestaan in deze streek. Inmiddels zijn we volleerde vineyard pimpers. Een vast gespreksonderwerp is het voetbal: de boerenzoon wil maar niet geloven dat wij de elftallen van Duitsland, Brazilië en Portugal niet bij naam kennen.

Met een gezond banksaldo is het weer tijd om verder te gaan, langzaam noordwaarts. We hebben ondertussen wel besloten dat Australië voor ons niet het land is om te wonen; we komen zeker terug, maar nu nog even niet.

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.

Meer uit deze reis

Uluru, Kakadu en het einde in Darwin11 december 2006De Kimberley en werken in de Bungle Bungles10 september 2006Ningaloo, Karijini en de mijnen van de Pilbara27 juli 2006

Plan je eigen reis door Australië

De reisgids bundelt alle praktische artikelen: vervoer, overnachten, geld en de beste routes.

Naar de reisgids Australië ›Alle fietsartikelen ›