De Kimberley en werken in de Bungle Bungles

Uit het reisverslag van de grote reis, deel Australië, juli–september 2006. Geschreven onderweg, in de woorden van mijn toenmalige ik.

Na al het industriële geweld in het roodbestofte Port Hedland rijden we zevenhonderd kilometer door de Great Sandy Desert, waar we de naam niet van begrijpen, want er staan meer bomen dan op de Veluwe, richting Broome. Doordat we onderweg stopten bij verlaten stranden, komt Broome op ons over als een Scheveningen aan een blauwe zee, en omdat het ons daar niet bevalt, zijn we een dag later alweer weg richting Kununurra. Die etappe voert door The Kimberley, vol baobabs (de enige buiten Afrika), zoetwaterkrokodillen, ghost gums en termietenheuvels in alle soorten en maten.

Smurf in de Bungle Bungles

The Kimberley geldt als de laatste wildernis van Australië, waarvoor je eigenlijk een terreinwagen nodig hebt. Wij hebben er maar twee aangedreven wielen, en we willen heel graag naar de Bungle Bungles, dus we moeten creatief zijn. Waarom zo graag? Omdat dit bijzondere park pas eind jaren tachtig door de blanke Australiër werd “ontdekt”, de rotsformaties (werelderfgoed) nergens anders ter wereld voorkomen, en het lastig is om een afgelegener mooi gebied te vinden: toegang gaat alleen over een extreem slechte weg of per vliegtuig.

We gaan aan de slag als vrijwilliger in een toeristenkamp in het park, als “smurf”, naar onze blauwe poloshirts. In ruil voor het schoonmaken van toiletten, het opmaken van bedden en eindeloos afwassen worden we ingevlogen en krijgen we twee dagtochten door de Bungles.

Omdat het ons goed bevalt en we meer dollars nodig hebben, blijven we eerst nog twee weken betaald smurfen, en omdat niemand ons kwijt wil, knopen we er nog een week aan vast.

Na vier weken vieze toiletten, afwas, stof, hitte, de vliegen, de vogels die ’s nachts een prehistorisch kabaal maken en een oplopende drankrekening is het tijd om te gaan. Zeven dagen per week, twaalf uur per dag, bij veertig graden in de schaduw en ver boven de vijftig in de zon, is niet gezond, maar we zijn er wel goed van gevoed en een paar kilo aangekomen.

Vuur en drank

In Australië zijn bushfires een vast gegeven, en om erger te voorkomen steekt men hier zelf zoveel mogelijk natuur in brand. Overal zie je land dat brandt, net is afgebrand of afgebrand gaat worden; het lijkt of er jaarlijks meer wordt platgebrand dan er vanzelf zou kunnen ontbranden. Overal hangt een waas van rook, met als enige pluspunt spectaculair rode zonsondergangen.

In het noorden van West-Australië is de verkoop van goedkope wijn sterk aan banden gelegd: geen grote pakken, alleen de duurdere tweeliterpakken, met een limiet per persoon, verplicht vervoerd in een doorzichtige tas, en in Kununurra alleen te koop tussen elf en vijf. De achtergrond is de zware alcoholproblematiek in een deel van de Aboriginal-gemeenschappen, geworteld in generaties van onteigening en marginalisering sinds de kolonisatie. De regels ogen soms haast absurd, en ze lijken hun doel voorbij te schieten: waar eerst goedkope wijn werd gedronken, verschijnt nu sterkere drank. Het onderliggende probleem los je met een verkoopvenster niet op, en dat maakt het eerder triest dan lachwekkend.

Morgen rijden we, met vier nieuwe banden onder de auto, naar de Northern Territory: via een reeks stops langzaam afzakken naar Alice Springs, en dan weer omhoog naar Darwin, waar onze reis door Australië waarschijnlijk eindigt.

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.

Meer uit deze reis

Uluru, Kakadu en het einde in Darwin11 december 2006Ningaloo, Karijini en de mijnen van de Pilbara27 juli 2006Port Hedland: ijzererts, zout en de langste treinen ter wereld26 juli 2006

Plan je eigen reis door Australië

De reisgids bundelt alle praktische artikelen: vervoer, overnachten, geld en de beste routes.

Naar de reisgids Australië ›Alle fietsartikelen ›