Om zes uur uit bed, meteen belaagd door honderden plakkerige vliegen, alsof ze uren op de eerste menselijke beweging hebben liggen wachten; het oude record van de Flinders Ranges sneuvelt moeiteloos. Na een beker pap en koffie beginnen we aan de Pound Walk, die zich ontwikkelt tot de mooiste wandeling die we in Australië hebben gemaakt. We zigzaggen omhoog door het spinifex, over een pas, en komen uit op een enorme vlakte, omringd door de toppen van de West MacDonnell Ranges. Het is alsof je een verborgen, nog niet ontdekte vallei binnenstapt; het panorama is adembenemend, en juist mooier door de wolken, die we zo lang niet hebben gehad. Als er ergens nog dinosauriërs leven, is het hier. De enige toegang is de nauwe Ormiston Gorge, met wanden tot driehonderd meter, en onderweg liggen poelen met helder water en wuivende rietkragen, essentieel voor het leven in de woestijn.
Een juweel van een kloof
De kloof zelf, waarvan je zou denken dat geen kloof ons na al die andere nog verrast, blijkt een juweel. We zien rock-wallaby’s die zonder moeite de steilste wanden bedwingen, waaronder een moeder met een jong dat aan een duidelijke vorm van ADHD lijkt: het springt onophoudelijk van links naar rechts en gebruikt zijn moeder als springplank. De bodem is bezaaid met als kubussen op elkaar gestapelde stenen, gepolijst door het water, in rood, blauw, paars, wit, roze en oranje. Het is altijd hetzelfde gerecyclede gesteente: eerst tot zand geërodeerd, dan onder druk weer tot zandsteen geperst, en de rode kleur komt door het oxiderende ijzer.
Dan horen we het geluid van een straaljager. We staan stil en zien een vogel in een W-vorm met belachelijke snelheid op ons af komen; als hij vlak langs ons hoofd suist, klinkt inderdaad een straaljager, misschien een valk of een kite. Terug bij de waterhole bestuderen we de mensen: bijna iedereen doet alleen de wandeling van tien minuten naar de poel. “There is probably another walk, the Pound walk,” puft een man tegen zijn vrouw, waarop iemand anders opmerkt: “why walk further, when you’re already there?” Dat is natuurlijk ook zo.
Het is alsof je een verborgen, nog niet ontdekte vallei binnenstapt; als er ergens nog dinosauriërs leven, is het hier.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Waar deze dag ligt
Roadtrip door Australië, nu in Australië. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›Spring naar een andere aflevering
- 127. Naar Trephina Gorge: de East MacDonnell Ranges
- 128. Autopech in de MacDonnells, en een verzekering die niet dekt
- 129. Naar Ormiston Gorge: de West MacDonnell Ranges
- 130. De Pound Walk: de mooiste wandeling van Australië
- 131. Terug naar Alice: Simpsons Gap en een schoenenwinkel die terugbetaalt
- 132. Naar Curtin Springs: op weg naar de rots
- 133. Uluru: de rots die niet te overhypen valt
- Alle 157 afleveringen ›
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Over land naar het oosten 2018
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Te voet door Bulgarije 2026
- Te voet door Turkije 2026
- Alle reizen op een rij ›
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen