Vuurwerk boven de Esplanade

Op oudejaarsdag komen Emiel & Heidi aan, vrienden uit Nederland die we sinds juni niet hebben gezien, al voelt het als vorige week. We halen ze van het vliegveld, waar ze met hun lengte overal bovenuit steken. Meteen nemen we ze mee naar het foodcourt tegenover het hotel, en tegen onze verwachting in vinden ze het geweldig: eten wat je wilt, zoveel je wilt, voor bijna niets. ’s Avonds lopen we naar de Esplanade, waar heel Singapore zich verdringt op een klein stuk waterkant, met de skyline aan de overkant.

Het water ligt vol drijvende witte ballen onder de schijnwerpers, en heel Singapore staat op de brug te wachten op het uur nul.

Twee torens in de fik

Om middernacht barst het los boven het water. Over een lengte van vijfhonderd meter gaan de pijlen de lucht in, en de lichtkogels worden op de maat van operamuziek afgevuurd als een lichtorgel, met daarboven de grote bloemen die openvouwen en in de baai worden weerspiegeld, zodat het spektakel zich verdubbelt tussen de hemel en het water. De climax komt als het vuurwerk simultaan vanaf twee wolkenkrabbers in de skyline wordt afgeschoten: de torens zelf lijken even in brand te staan en boven de hele bocht gaat alles tegelijk los. De menigte fotografeert het met mobiel of camera, meer toestellen tegelijk dan ik ooit zag. Terug lopen valt niet mee, want als achtersten in de massa staan we tegen de mensen vóór ons te duwen, tot het vanzelf oplost.