De bus naar Malacca gaat soepel de grens over, waar iedereen nog knetterbrak lijkt van oud en nieuw en de stempels met moeite worden gezet. Het landschap is opnieuw eindeloze palmolieplantage, en overal hangen de vlaggen en stickers van “Visit Malaysia 2007”. In de oude stad kunnen we terecht in hetzelfde relaxte hotel als vorig jaar, al zijn er sinds toen een shoppingmall en een paar woontorens bij gekomen die het zicht vanaf het fort bederven. Voor ons is de verrassing er af, maar het blijft leuk om van terras naar terras te struinen en te kijken hoe het leven wordt geleefd.
Zodra wij op een leeg terras tussen de Maleisiërs en Chinezen gaan zitten, volgen binnen een minuut drie andere blanke stellen.
Waarom niemand op straat eet
Wat opvalt is hoe sterk de westerse toeristen bij elkaar kruipen. Niemand van hen eet op straat; ze zitten veilig bij elkaar in de westers ogende cafés, terwijl de eetkraampjes vol met locals zitten. Als wij op een leeg terras tussen de Chinezen plaatsnemen, wordt ons voorbeeld meteen door drie andere blanke stellen gevolgd, iets wat we juist proberen te ontlopen. Malacca zit voor de ene helft vol moslims en voor de andere helft Chinezen, en daartussen wemelt het van de bezoekers, veel meer dan vorig jaar, aangetrokken door het toeristenjaar. Met z’n vieren vallen we zelf natuurlijk net zo goed op.
In deze serie: Terug door Zuidoost-Azië
- 13. De grootste bloem ter wereld
- 14. Vuurwerk boven de Esplanade
- 15. In Malacca klitten de toeristen samen
- 16. Malacca van de achterkant
- 17. Van Kuala Lumpur de jungle in
Zelf deze route gereden, of plannen in die richting? Ik lees en beantwoord alles.
Laat een reactie achter ›Nieuwe verhalen in je mail
Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.
Waardeer je dit blog?
Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.