Door de rand van een tyfoon naar Hanoi

Mai Chau of doorrijden naar Hanoi? Op het laatste moment kiezen we voor Hanoi, en dat valt samen met een tyfoon die 350 kilometer zuidelijker aan land is gekomen en hier voor extreem weer zorgt. De rit is gevaarlijk en indrukwekkend tegelijk. We passeren de ene verse landverschuiving na de andere; modderstromen storten van de bergen, de rode aarde komt naar beneden. Op een plek staat een auto vast in de modder, bijna bedolven onder vallend gesteente, tot een graafmachine hem ontzet; we hadden onafhankelijk van elkaar besloten te stoppen als hij bedolven zou raken.

De ruitenwissers houden het niet meer en stoppen ermee, met bijna nul zicht onder een steile helling.

Onze chauffeur blijft kalm, dus blijven wij dat ook. Pas nu, laat na al zijn chagrijnige dagen, verdient hij ons respect. Onderweg stoppen we voor koffie in een luidruchtige karaokebar; de Vietnamese koffie is sterk en zoet met gecondenseerde melk.

Een stad onder water

We rijden Hanoi binnen vlak nadat een hoosbui de straten onder twintig tot dertig centimeter water heeft gezet. Het verkeer bestaat uit eindeloze scooters, die zich een weg banen door het water: een opmerkelijke entree. We worden afgezet in het oude Franse deel, de Old Quarter, en nemen voor zevenenhalve euro een kamer in het Venus Hotel, die van de regen wat wateroverlast heeft. Hanoi voelt meteen prettig. ’s Avonds eten we voor het eerst in een week weer westers, want het eten in het noordwesten viel tegen, en daarna zitten we op de straathoek op plastic kleuterstoeltjes met zelfgebrouwen bier voor zeven eurocent per halve liter.