Oud-vijanden aan dezelfde tafel

We blijven een dag langer en verkennen de omgeving op de motor. Floor wil even alleen zijn, dus ik trek erop uit met de anderen; het is mijn allereerste keer op zo’n ding, met Jennifer achterop. Zonder bruikbare kaart rijden we wat rond, langs dorpen met huizen op palen, waar de Thai wonen, opnieuw een van de bergvolken. De wegen slingeren door tropisch groen, langs water en rijstvelden, en misschien zelfs langs een opiumveld. Bij een meer koelen we af in de schaduw tussen grote vlinders. Als Phils benzine opraakt, rij ik met een lege waterfles terug naar Dien Bien Phu om bij te tanken, en op de terugweg probeer ik hoe hard de motor kan: honderd haal ik makkelijk, maar zonder helm vind ik het daar wel bij.

Een biertje met de vijand van toen

Terug in het hotel treffen we een oudere Australiër die aan Amerikaanse zijde in Vietnam heeft gevochten en hier is om zijn herinneringen te verwerken. Samen met de oud-majoor van het Noord-Vietnamese leger haalt hij herinneringen op, zonder dat ze elkaars taal spreken.

De twee oud-vijanden drinken nu een biertje in een dal waar het niet veel had gescheeld of er was een kernwapen gevallen.

We laten ze met rust en zoeken zelf het uitgaansleven van de jongeren op, op een dakterras met zicht op de scooters die onder hamer en sikkel door rijden. Het nachtleven komt om acht uur op gang en stelt niet veel meer voor dan rustig pratende jongeren. Jennifer komt uit Tasmanië, dus we noemen haar Tasmanian Devil; Yan is Chinese en kan ons alles vragen wat we over China nog niet zeker wisten. Zij en Phil leerden elkaar daar kennen, waar hij al jaren Engels geeft; dit is de eerste keer dat Yan het land uit is.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.