Met de trage boot naar Cat Ba

We staan om half zes op voor de boot van 6.20 uur. Op dit vroege tijdstip zijn we de enige toeristen aan boord; de rest bestaat uit locals en goederen. Bijna iedereen neemt de snelle boot, die duurder en minder leuk is. We varen eerst door de bruine monding van de Red River, vol drijvende plantenvlokken, tot het water groenblauw wordt en de eilanden opdoemen.

Halong Bay is een uitgestrekt veld van karsteilanden in zee, ontstaan toen een kalkplateau wegzakte en alleen de toppen overbleven: een soort Yangshuo, maar dan op het water. Het enige bewoonde eiland is Cat Ba. Het stadje aan het water heeft hotels en restaurants langs de kade; bij aankomst biedt een hoteleigenaar ons een kamer aan voor USD 8, die hij meteen verlaagt naar USD 5. Op de zesde verdieping, zonder lift, maar met grote ramen op de baai vol bootjes, en voor het eerst een tweepersoonsbed, na alle Chinese kamers met twee eenpersoonsbedden.

Vier maanden geen zee

Het is vier maanden geleden dat we zee zagen, de Finse Golf in Estland, en we willen zwemmen. We lopen naar het tweede strand, in de middaghitte, met Floor onder hoed en paraplu. Het pad langs de klif is grotendeels weggeslagen door de tyfoon die de baai twee weken eerder trof; het strand zelf is een ravage van kapotte paviljoens en palmen.

Het water is schoon en warm, de bovenlaag op lichaamstemperatuur, en vanaf het strand kijken we uit over de eilanden.

Op de terugweg kopen we een fles water die een gekoelde “verse” fles blijkt vol rivierwater; ik proef het op tijd. Voortaan bepalen we waar we eten aan de hand van de bierprijs: krijgen we de Tiger Beer van 15.000 naar 10.000 dong, dan hebben we een deal, en Tiger is beter dan het goedkopere Hanoi Beer.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.