Vandaag een korte rit, en dat is maar goed ook, want het zitten zijn we zat. Het bergland blijft groen en indrukwekkend. In Dien Bien Phu nemen we onze intrek in een hotel dat wordt gerund door een voormalige majoor van het Noord-Vietnamese leger. Vietnam staat bekend om zijn eten, maar tot dusver zijn de restaurants dun gezaaid: na een hete zoektocht eten we het enige wat er is, noedelsoep, en aan de overkant ijs onder begeleiding van Boney M.
De slag die een rijk beëindigde
Dien Bien Phu is de plek waar de Fransen in 1954 werden verslagen, het einde van Frans Indochina. De Vietnamezen hadden in de Tweede Wereldoorlog tegen de Japanse bezetting gevochten en zagen de Fransen daarna terugkeren om hun kolonie weer op te eisen. In de jaren vijftig leverde de opiumhandel in dit gebied de Fransen naar schatting honderden miljoenen francs op. Na de Franse nederlaag werd het land verdeeld; de Verenigde Staten zouden zelfs hebben overwogen Dien Bien Phu met een kernwapen te treffen, iets wat de Fransen tegenhielden.
In dit dal hield Frankrijk op een koloniale macht te zijn.
’s Avonds raakt Floor onzeker over haar Engels, dat naar haar idee niet goed genoeg is voor de gesprekken in de groep. Het valt mee: haar Engels is in deze maanden flink vooruitgegaan. De groep van vijf, Floor en ik met Phil, Yan en Jennifer, bevalt voor nu uitstekend.