Door Mette Janssen
Jiufen: idyllisch bergdorpje of toeristenfuik?
Mijn reisgids beschrijft Jiufen als een idyllisch, pittoresk bergdorpje met uitzicht over de Stille Oceaan. Dat klinkt goed. Ik had al mijn twijfels, maar besluit toch te gaan.
Al vóór aankomst begint het te knagen. De bus kruipt de laatste kilometer stapvoets omhoog. Dat heeft alles te maken met de honderden toeristen die op straat lopen of in bussen vóór, achter en tegenover me zitten op de smalle weg. Na het uitstappen overweeg ik rechtsomkeert te maken, maar nu ik er toch ben, kan ik net zo goed even de “schattige” oude straat van het voormalige goudmijnwerkersdorp bekijken.
Dat blijkt een aaneenschakeling van schuifelend voortbewegen langs souvenirs, snacks, theehuizen en selfiesticks. Overal mensen. Heel veel mensen. Na vijf minuten heb ik het wel gezien. Ik spring in de eerste bus die langskomt en vertrek. Soms is de beste bezienswaardigheid simpelweg de uitgang.
Taiwan vergrijst, en de honden doen hun best
Eerder die dag struinier ik door de Taipei Botanical Garden: een geliefd toevluchtsoord voor oudere Taiwanezen. De ene rolstoel na de andere passeert. Taiwan heeft een van de laagste geboortecijfers ter wereld, een gevolg van hoge kosten van levensonderhoud, relatief lage lonen en beperkte zwangerschapsregelingen. Meer concreet: sinds 2020 zijn er in Taiwan meer huisdieren dan kinderen onder de veertien. Shiba Inu’s, Corgi’s en Poedels in jasjes en schoentjes zitten op schoot in de trein, rijden mee in kinderwagens op de markt, en kijken vanuit een handtas het café in. Wat een hondenleven.
Pingxi: dit is geen wandeling, dit is een klim
Ik besluit een zwarte route te lopen uit mijn Rother-wandelgids. Ik weet inmiddels wat “zwart” in dit gidsje betekent: één verkeerde stap en je bent een herinnering.
Ik vertrek op zondag, niet toevallig. Dan trekken Taiwanezen massaal de natuur in. De kans dat iemand me vindt als ik van een berg afdonder is vandaag net iets groter.
De route duurt vier uur voor 4,3 kilometer. Dat lijkt een tikfout. Na anderhalf uur zwaarwerk begrijp ik hoe dat kan. Op de “makkelijke” stukken liggen trappen. Op de rest is het steil, lopen er afgronden naast me en hangt er een touw om me aan vast te grijpen. Op een paar plekken gaat het niveau plotseling over in iets dat verdacht veel lijkt op een klettersteig zonder zekering: gewoon loodrecht omhoog klauteren en hopen dat het goed gaat.
Op de “makkelijke” stukken liggen trappen. Op de rest is het steil, lopen er afgronden naast me en hangt er een touw om me aan vast te grijpen.
Ik kom niemand tegen. Wat ik wel overal zie, is zwerfafval. Dat is opvallend, want Taiwanezen zijn juist netjes. De oorzaak blijkt een lokaal gebruik: het oplaten van tiāndēng, papieren lantaarns. Ze zouden geluk en voorspoed brengen. Voor de natuur brengen ze uitsluitend rotzooi. Overal hangen resten van lantaarns in bomen, langs het pad en in de rivier.
Halverwege verandert de route van karakter. De tweede helft is een stuk minder technisch en ineens kom ik mensen tegen, de één na de ander puffend omhoog of voorzichtig naar beneden, vaak op handen en voeten. Vergeleken met hen voel ik me ineens een soort berggeit. Ik geef mezelf een klein schouderklopje.
Praktische informatie
Jiufen: Bereikbaar per bus vanuit Taipei of Keelung. Ga vroeg of laat op de dag om de drukste uren te vermijden. Op doordeweekse dagen is het aanmerkelijk rustiger dan in het weekend.
Pingxi wandelroute: Vertrek vanuit Pingxi zelf, bereikbaar per trein op de Pingxi Line. De zwarte route in de Rother-gids is technisch en vereist goede wandelschoenen. Tel op het tempo dat het boekje aangeeft. Het klopt.
Lampionnen oplaten: Pingxi staat bekend om het oplaten van papieren lantaarns. De ecologische impact is aanzienlijk: de resten belanden overal in het omliggende bos en de rivier.