Door Mette Janssen
“Om 20.00 uur naar bed en om 05.00 uur op.”
Aldus mijn time shifter-app, die me moet helpen de jetlag slim af te zijn voor mijn volgende reis. Om 20.00 uur naar bed, zelfs voor iemand die graag slaapt gaat dat wat ver. Dus compromis: om 21.00 uur gaat het licht uit. Om 05.00 uur word ik wakker. Niet door de wekker, maar vanzelf. Fris, licht verbaasd. Mijn biologische klok is alvast op reis. Nu ik nog.
Het is alweer heel wat jaren geleden dat ik een verre reis in mijn eentje maak. Mijn vriend fietst voorlopig door Afrika, dus ik trek mijn eigen plan. Heel lang dacht ik dat ik een trekking langs de Turkse kust zou gaan doen: rugzak, wandelschoenen, zeezicht. Maar op het allerlaatste moment gooi ik mijn plannen om.
Ik vlieg wel naar Turkije. Turkish Airlines heeft de afgelopen jaren duidelijk aan de weg getimmerd; Istanbul is inmiddels een grote overstaphub. Het stel naast me vliegt door naar een apenproject in Zuid-Afrika. Een vrouw verderop gaat naar Hanoi. Weer iemand anders naar Kuala Lumpur. En ik? Ik ben op weg naar Taiwan.
Aankomst in Taipei
Het is een enorme zit geweest voordat ik eindelijk land. Ik sluit aan in de ellenlange rij bij de douane en dan valt mijn oog op een bordje: Hold passport and arrival card ready. Arrival card. Die heb ik niet. ChatGPT had me voor vertrek keurig verzekerd dat ik geen visum nodig had, maar vond “even online een formulier invullen” blijkbaar geen essentiële info. Goed nieuws: ik heb thuis al een eSIM geactiveerd. Via internet regel ik de arrival card alsnog. Crisis afgewend, douane door zonder verder drama.
Metro naar het hotel. Ik ben compleet gesloopt. Nacht overgeslagen, lange vlucht achter de rug. Alles wat ik nu wil: eten, douchen, slapen. In een ondergrondse food court bestel ik wat de locals bestellen: homemade noodle soup met beef. Niet veel later val ik in een diepe slaap.
De bergen in vanuit Taipei
Wie mij een beetje kent, weet dat ik geen stadsmeisje ben. Na de lange reis laat ik de drukte even voor wat het is en maak ik een wandeling vanuit een zuidelijke wijk van Taipei. De stad telt 2,6 miljoen inwoners, maar de heuvelruggen beginnen praktisch aan de stadsrand: binnen een halfuur loop ik door bos.
Het pad loopt langs de Xindian-rivier, richting de bergen. Ik loop onder een waterval door, langs een groettempel, door theeplantages, langs bamboe, palmen en kersenbloesem. Af en toe opent het bos zich en verschijnt de skyline van Taipei aan de horizon, wolkenkrabbers tegen een achtergrond van groene bergen.
In een ondergrondse food court in Taipei bestel ik wat de locals bestellen: homemade noodle soup met beef, voor minder dan het wisselgeld in mijn zak. Dat is de eerste avond.
Daarna de metro naar Pier 5 aan de Tamsui-rivier. Dat blijkt een populaire plek om de zon onder te zien gaan, met een hapje en een drankje. Zon die langzaam achter de skyline zakt, een koel briesje vanaf de rivier.
Praktische informatie
Arrival card: Taiwan vereist een online formulier voor aankomst. Regel dit vóór vertrek via de officiële Taiwanese immigratiesite. ChatGPT weet dit niet altijd.
eSIM: Direct internet bij aankomst voorkomt paniek bij de douane. In Taiwan werkt een eSIM uitstekend en is bij de meeste grote providers te activeren.
Openbaar vervoer: De metro van Taoyuan Airport naar het centrum kost omgerekend een paar euro en rijdt vlot. Betrouwbaar en makkelijk te navigeren, ook zonder Chinees.
Wandelen vanuit Taipei: De route langs de Xindian-rivier vertrekt vanuit de metrohalte Xindian. Het pad is goed gemarkeerd en geen gids nodig.