Kattendorp, dolfijnen en de kunst van niks zeggen

Door Mette Janssen

Houtong: het dorp dat de kat redt

Mijn kuiten hebben zich collectief ziek gemeld na drie dagen wandelen. Mijn bovenbenen ook. Ik strompel de trap af van mijn hotel op handen en voeten, maar de route staat, en ik ga.

De wandeling eindigt in Houtong, beter bekend als Cat Village. Ooit een mijnwerkersdorp, maar na het sluiten van de mijnen liep het langzaam leeg. Wat achterbleef: een handjevol ouderen en een heleboel katten, ooit ingezet als rattenvangers, inmiddels compleet doorgeschoten in aantal.

Bewoners en organisaties hebben zich over de kattenpopulatie ontfermd. Tegenwoordig zijn de katten de grote sterren en de belangrijkste inkomstenbron van het dorp. Het hele dorp ademt kat: voerbakjes, kattenhuisjes, muurschilderingen, beelden, en een eindeloze stroom kattensouvenirs. Toeristen kopen snacks voor zichzelf én de katten, maar de lokale viervoeters zijn zo verwend dat ze er vaak hun neus voor ophalen. Poseren voor foto’s: geen probleem. Een aai: vooruit dan.

Ondertussen strompel ik zo erg dat ik de trappen achteruit af moet. Masseur gezocht.

Waiao Beach: mondkapjes en monologen

Op naar de kust. Weg uit de mijnbouwregio, richting een slaperig surfdorpje waar de zee het ritme bepaalt.

De trein brengt me er in drie kwartier 65 kilometer verder voor zo’n €2,75. Eat your heart out, NS.

Wat meteen opvalt: mondkapjes. Overal. In de trein, in het park, zelfs langs het strand. Alsof de zeebries ook een gezondheidsrisico vormt. Mondkapjes dragen in de publieke ruimte is in Taiwan ook buiten pandemietijd een gewone gewoonte: het hoort bij persoonlijke hygiëne, niet bij angst.

Er wordt hier verrassend weinig Engels gesproken, en er is een merkbare terughoudendheid om met me te praten. Meerdere keren ben ik straal genegeerd als ik “hallo” zei op de verlaten gang van mijn hotel. Ik begin aardig wat monologen te houden. Gelukkig kan ik het uitstekend met mezelf vinden.

Turtle Island: dolfijnen en een strategische overgave

Via mijn guesthouse boek ik een boottocht naar Turtle Island, met als bonus dolfijnen spotten. Het eiland zelf is beschermd gebied, dus voet aan wal zit er niet in. Mijn verwachtingen liggen ergens tussen “mwah” en “we zien wel”.

Aan wal krijgen we eerst een uitgebreide instructie over het zwemvest. Eenmaal aan boord: vest aan en blijven zitten. Safety first, en dan nog een keer voor de zekerheid.

We varen richting het eiland terwijl een eindeloze stroom uitleg over de speakers rolt. Ik ben de enige buitenlander en versta er geen woord van. Een Taiwanees naast me legt uit dat het eiland Turtle Island heet omdat het op een schildpad lijkt. Geen echte schildpadden dus.

Maar dan: dolfijnen. Instant chaos aan boord. Iedereen springt op, wijst, gilt, lacht. Telefoons vliegen alle kanten op. Ik geniet minstens zo veel van de collectieve opwinding als van de dolfijnen zelf.

Het meisje voor me haalt de eindstreep nét niet en voorziet zichzelf, haar moeder en een deel van de omgeving van een extra laagje herinnering. En het mooiste: niemand reageert. Geen paniek, geen “gatver”, geen medeleven.

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.