Kenting en Liuqiu: vakantie, makaken en een schande

Grote banyanboom met luchtwortels boven de koraalrotskust van Liuqiu in Taiwan, met turquoise zee en bewolkte hemelAlle foto’s uit Taiwan ›

Door Mette Janssen

Kenting: eindelijk vakantie

De fiets lever ik in en ik zak verder af naar het zuiden. Bestemming: Kenting, volgens de Taiwanezen dé plek voor zon, zee en strand.

Zodra ik uit de bus stap, voelt het anders. De sfeer is meteen licht, losjes, vakantie. Geen grauwe betonblokken meer, maar vrolijk gekleurde huisjes die hun best doen er leuk uit te zien. De hoofdstraat is één lange verleiding: winkeltjes met petjes, zonnebrillen en opblaasflamingo’s, barretjes waar cocktails lonken, eetstalletjes met een aanbod van “hé, dat herken ik” tot “geen idee, maar vooruit dan maar”.

Mensen slenteren rond zonder plan. De hoeveelheid buitenlandse toeristen is ineens explosief gestegen en hier en daar wordt soms zelfs een woordje Engels gesproken. Ik doe gewoon mee. Inclusief pizza, eindelijk.

Scooter, makaken en vroeg opstaan

In Kenting huur ik een elektrische scooter. Beetje rijwind, beetje vrijheid, hoofd leeg: dat is precies wat ik nodig heb na weken fietsen en wandelen.

Maar de wandelingen blijven lonken. Dus wekker vroeg, siëstaplan in de achterzak, en op pad naar een kustroute met spectaculaire rotsformaties. De “indrukwekkende waterval” die Google Maps belooft, blijkt een zielig straaltje. Google had er duidelijk een natte fantasie bij.

Het pad is stil. Bijna onwerkelijk stil, op één uitzondering na. De makaken. Die hebben geen moeite met vroege ochtenden. Ze ritselen door de bomen, springen van tak naar tak en kijken me aan alsof ík hier te vroeg ben. Ik ken makaken van vroeger, ik heb er een half leven geleden mee gewerkt in Thailand. Hoe schattig ze er ook uitzien: die tanden, die blik, dat brutale zelfvertrouwen. Dit zijn kleine straatbendes met een vacht, geen knuffelbeestjes.

Ik vertraag mijn pas, vermijd oogcontact en hoop dat ik er zo saai mogelijk uitzie. De makaken lijken het goed te vinden. Ze laten me passeren, zonder gedoe. Ik ben heel blij dat ze al ontbeten hebben.

Liuqiu: het koraaleiland met een donker stukje Nederlandse geschiedenis

Liuqiu is een tropisch koraaleiland van nog geen 7 km². Klein, maar verrassend veelzijdig. Het eiland heeft een ruige kustlijn van koraalkalksteen, intieme strandjes waar schildpadden hun eieren begraven, tempels in alle kleuren van de regenboog, een witte vuurtoren en banyanbomen met wortels op de meest onmogelijke plekken. Op een elektrische scooter ben je er in een uur omheen.

Dan een mini-stukje geschiedenis. Taiwan heeft nogal wat overheersers voorbij zien komen. De oorspronkelijke bewoners leefden hier vrij ongestoord, totdat in de zeventiende eeuw de Nederlanders arriveerden met hun VOC-mentaliteit: mooi plekje, handige locatie, doen we. Daarna kwamen de Spanjaarden even langs, vervolgens de Chinezen, dan de Japanners. De huidige situatie van Taiwan is in zekere zin een voortzetting van die ingewikkelde geschiedenis: Taiwan functioneert als zelfstandige democratie maar wordt door de meeste landen formeel niet erkend, omdat China diplomatieke erkenning blokkeert.

En dan zijn er de grotten op Liuqiu. In één ervan vond ooit een gruwelijk bloedbad plaats. Onze voorouders dreven de lokale bevolking naar binnen en gebruikten brandende hars en zwavel om hen te verstikken en te verbranden. Vergelding, noemden ze dat destijds.

Ik sta daar even stil. Letterlijk en figuurlijk.

Schildpadden en stokjes

Schildpadden spotten bleek geen uitdaging. Zonder snorkelen ook, gewoon op nog geen twee meter van de vloedlijn. In het water dobberden vrouwen met opblaaszwembandjes op zoek naar schildpadden, die zelf niet bepaald enthousiast zijn over al het gespetter. Begrijpelijk.

’s Avonds klopt de eigenaresse van mijn guesthouse aan. Haar man heeft vers gevangen vis. Of ik zin heb? Dat laat ik me geen twee keer zeggen. De vis wordt geserveerd met stokjes. Dat is ambitieus. Met bestek vind ik ontgraten al een uitdaging, laat staan met twee houten prikkertjes.

Na een korte, weinig elegante poging kies ik voor een hybride aanpak: stokjes én handen. De eigenaar kijkt toe, we schieten allebei in de lach.

Met bestek vind ik ontgraten al een uitdaging, laat staan met twee houten prikkertjes. Na een korte, weinig elegante poging kies ik voor stokjes én handen. De eigenaar kijkt toe, we schieten allebei in de lach.

Verhaal uitgelezen? Een kleine bijdrage helpt de verhalen op weg te houden.

Naam*

E-mailadres*

Bedrag () *

iDEAL iDEAL | Wero
Creditcard Card
Bankoverschrijving Overboeking
PayPal PayPal

Advertentie

Praktische informatie

Kenting: Het drukste badresort van Taiwan. Bereikbaar per bus vanuit Kaohsiung. Doordeweeks aanmerkelijk rustiger dan in het weekend.

Elektrische scooter huren in Kenting en Liuqiu: Overal te huur. Vraag bij de verhuurder na welk rijbewijs vereist is voor het vermogen van de scooter. Batterij geeft gemiddeld 60-80 km mee.

Liuqiu: Bereikbaar per veerboot vanuit Donggang, zo’n 30 minuten. Op het eiland zelf zijn elektrische scooters en fietsen te huur.

Schildpadden op Liuqiu: Groene zeeschildpadden zijn het hele jaar door te spotten, met name bij Vase Rock en Beauty Cave. Houd afstand en ga niet het water in om een schildpad aan te raken: het is verboden en verstorend voor de dieren.

Nederlandse VOC op Liuqiu: De grot van het bloedbad is een van de historische sites op het eiland. Er is een klein informatiebord bij.

Plan je reis

Overnachten in Taiwan: vergelijk accommodaties ›
Trein- en bustickets in Taiwan: bekijk routes op 12Go ›
Activiteiten en excursies in Taiwan: bekijk op GetYourGuide ›

Sommige links op deze pagina zijn partnerlinks: boek of koop je via zo’n link, dan verdient Bestemmingonbekend een kleine commissie. Jij betaalt niets extra.