Door Mette Janssen
De grond beweegt
De boel begint te trillen en te zwiepen. Heel even denk ik: een zware truck die voorbijdendert. Maar dat idee is snel weg. Dit is te heftig. Dit is een aardbeving.
Ik zit op de tweede verdieping van mijn hotel in Hualien. Het gebouw beweegt zichtbaar. Mijn telefoon piept: een alertmelding. Aardbeving bevestigd. Mijn eerste reactie is praktisch: pak je spullen. Paspoort, telefoon, powerbank, water, jas. Alles verdwijnt in mijn rugzak. Dan volgt een tweede schok. Kort, maar duidelijk. Waar ga ik heen? In een stad voelt “veilig” plotseling abstract. Ik kies een parkeerterrein twee huizen verderop en ga daar zitten.
Op straat gaat het leven opvallend normaal door. Scooters rijden, mensen lopen. Niemand lijkt echt onder de indruk. Dat komt niet door onverschilligheid. Hualien ligt op de grens van de Filipijnse en de Euraziatische plaat: die botsing zorgt niet alleen voor het bergachtige landschap van de oostkust, maar ook voor voortdurende spanning in de aardkorst. Jaarlijks zijn er honderden tot duizenden bevingen, waarvan een flink deel voelbaar is. Deze tikte de 5.1 op de schaal van Richter. In Groningen zou dat het nieuws halen. Hier haalt niemand zijn schouders op.
Na een half uur op het parkeerterrein keer ik terug naar mijn kamer. Ik leg mijn spullen klaar, denk scenario’s door en wacht af. Het wordt geen rustige nacht.
Hualien per fiets: groen, ordelijk en zonder prullenbakken
Ik verken Hualien op een huurfiets. Een middelgrote stad aan de oostkust, zo’n 100.000 inwoners. De sfeer is relaxed en, verrassend, groen. Langs zee en rivier liggen keurige fietspaden, parken duiken overal op en receëren lijkt tot nationale sport verheven. Onderweg passeer ik surfers, vissers, wandelaars en collega-fietsers.
Aan de rand van de stad maak ik een korte wandeling naar een waterval. Aapjes krijg ik er als bonus bij. Een bordje waarschuwt dat ik “uit de apen moet blijven”. Dat was ik toch al van plan. Gelukkig denken de apen daar net zo over.
Dan het afval. Alles hier wordt verkocht met een eigen plastic jasje. Snoepje: plastic. Broodje: plastic. Nog een extra zakje om het plastic zakje: uiteraard. Je denkt: één grote vuilnisbende. Maar nee, Taiwan is brandschoon. En dat terwijl je in de publieke ruimte bijna geen afvalbak tegenkomt.
De vuilniswagen komt langs met een deuntje dat niemand kan negeren. Zodra je hem hoort, sprint je naar buiten met je zakken. De hele straat staat paraat.
De truc: Taiwanezen nemen hun afval gewoon mee naar huis. Wordt het ze thuis makkelijk gemaakt? Nee. Er is geen container om de hoek, geen grijze bak die je ’s ochtends buiten zet. De vuilniswagen komt langs met een irritant, niet-te-missen deuntje: denk ijscoman, maar dan minder gezellig. Zodra je hem hoort, sprint je naar buiten met je zakken. De hele straat staat paraat. Keurig gescheiden: eerst restafval, dan wagen nummer twee voor recycling.
Afval kwijtraken wordt hier een sociaal evenement. En eerlijk is eerlijk: het werkt.
Praktische informatie
Aardbevingen in Taiwan: Geen reden om niet te gaan, maar wees voorbereid. Sla de lokale instructies op, weet waar de vluchtwegen zijn in je accommodatie en houd je paspoort en noodspullen bij de hand. De lokale bevolking weet precies wat ze moeten doen.
Hualien per fiets: Huurpunten zijn te vinden bij het treinstation. De fietspaden langs de kust en de rivier zijn uitstekend onderhouden. Reken op een halve dag voor een ontspannen rondrit met tussenstops.
Afval in Taiwan: Er zijn nauwelijks publieke prullenbakken. Neem een plastic zak mee voor je eigen afval en gooi het weg in je accommodatie.