Wantrouwen en een gratis appartement in Josefov

We fietsen onze eerste kilometers en rijden ons meteen vast in een parkeergarage. Iemand opent een hek zodat we er weer uit kunnen. Zo verkennen we Praag: dwars door het centrum, slalommend langs drommen toeristen, naar het appartement dat we in de Joodse wijk hebben geboekt.

We hebben de fietsen nog niet neergezet of er komt een beveiliger op ons af met het verzoek onmiddellijk te verdwijnen. We bedoelen geen kwaad, zeg ik, de Joodse gemeenschap is veilig bij ons. Pas als hem duidelijk wordt dat we de fietsen niet onbeheerd achterlaten omdat er nu eenmaal een bom in een van de tien tassen zou kunnen zitten, en dat we op de beheerder wachten, keert de rust terug. Blijkbaar zijn er redenen om twee fietsers met rode tassen te wantrouwen.

Het beste appartement voor het laagste bedrag

Dan komt Elisa, een Italiaanse die hier anderhalf jaar werkt. De fietsen mogen niet in het appartement, want daarmee zijn we andere bewoners tot last, maar ze mogen in hun kantoor. En omdat ze ons sportief en enthousiast vindt, krijgen we voor het al betaalde bedrag van €68 niet de geboekte kamer maar het beste appartement van het pand. Vierde etage, houten vloer, grote badkamer, een ronde kamer met uitzicht recht op de klok van de synagoge. Aan de andere kant kijken we uit op de oude Joodse begraafplaats, een toeristenmagneet van formaat.

Blijkbaar zijn er redenen om twee fietsers met rode tassen te wantrouwen.

Afghaans eten als vooruitblik

Voor het avondeten kiezen we bewust Afghaans, om kennis te maken met gerechten die we verderop gaan tegenkomen. Het is smaakvol en de bediening vriendelijk. Wat opvalt: de Afghaanse keuken kent zowel tajine, dat je in Marokko verwacht, als een soort dumplings, die je eerder in China plaatst. Een land op de grens van twee werelden, op één bord. Na het eten lopen we langs de Moldau, onder de geur van seringen, terug naar Josefov, waar de beveiliger ons inmiddels vriendelijk groet.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.