Kutná Hora: een kapel van beenderen en bier van vijf kronen

Even voor acht staan we buiten de tent, gewekt door de vogels. Verder is er bijna geen geluid: geen auto’s, geen vliegtuigen. Het ochtendritueel ligt inmiddels vast. Water op voor koffie en thee, Floor ruimt het bed op terwijl ik mijn tanden poets, ik breek de tent af terwijl zij de hare poetst. Om kwart over negen staan we klaar, onder een grijze hemel van negen graden, op weg naar Kutná Hora.

Het blijft droog. We rijden door bos langs het water, langs grote, dure huizen waar de rijken uit Praag hun optrekjes zullen hebben, en slaan af op een bospad waar de eerste serieuze klim begint: maximaal 12 procent, aldus de hellingmeter. Onze benen zijn er nog niet aan gewend. Na 54 kilometer bereiken we rond twee uur een rustige camping, waar al een Nederlandse camper staat. Nederlanders kom je overal tegen. 240 KC, en het schoonste sanitair dat we tot nu toe in Tsjechië zagen.

Veertigduizend doden in een kapel

Na de tent en de douche lopen we naar de plek waarvoor we hier zijn: Kostnice Sedlec, het knekelhuis. Ooit was deze rooms-katholieke kapel een gewilde begraafplek, nadat een abt een handvol aarde van Golgota over het kerkhof had verspreid. De grond gold sindsdien als heilig. Na de pestepidemie raakte de begraafplaats overvol. In de negentiende eeuw kreeg een beeldhouwer de opdracht de binnenkant aan te pakken, en het resultaat is een interieur opgebouwd uit de beenderen van naar schatting veertigduizend mensen. Interessant om te zien, al hadden we er meer creativiteit van verwacht. Het trekt in elk geval busladingen.

We hadden eerlijk gezegd meer creativiteit verwacht.

Goedkoop bier en een gecoverde YMCA

We lopen tweeënhalve kilometer naar het centrum van Kutná Hora, ooit de zilverstad en de rivaal van Praag, rijk geworden van het zilver in de grond. Op het plein is een politieke manifestatie gaande waarvan het bier de voornaamste trekker lijkt: 5 KC voor een halve liter, omgerekend zo’n twintig eurocent. Het publiek is al dronken en luidruchtig, en een paar lokale drinkers maken zich onsterfelijk door uit hun plaat te gaan op een voor de campagne gecoverde versie van YMCA.

We eten kaasschnitzel met gebakken aardappel en salade voor 300 KC. Als het gaat regenen schuilen we in de bar, waar de vorige eigenaar van de camping ons aanspreekt, een uitzondering met goed Engels. Hij is fervent lid van de Simca-club en rijdt daarvoor heel Europa rond. Van hem horen we het verhaal van de zilverstad, en het minder welkome nieuws dat het tot zeker zondag slecht weer blijft.