Langs de Poprad naar Bardejov, en een afrekening met de pivo

Na een voortreffelijk ontbijt fietsen we naar de grens en slaan af, het smalle dal van de Poprad in, de rivier die hier de grens met Polen vormt. Aan de Slowaakse kant gaat asfalt over in gravel, dan in een zandweg, dan in een modderpoel: wat de overstromingen van een paar dagen geleden hebben achtergelaten. Als het weer begint te regenen zijn we even bang rechtsomkeert te moeten maken, tot er plotseling weer asfalt is.

Drank over de grens

Het gebied tussen Plavnica en Obručné is zo verlept als je bij een Poolse grensstreek verwacht: vervallen dorpen, en langs de weg reclameborden voor drank. Het lijkt erop dat alcohol in Polen fors duurder is dan hier, zodat zich een soort alcoholtoerisme heeft ontwikkeld; de weinige mensen op straat hebben een flesje bier in de hand, ook al is het pas vroeg in de ochtend. Daarna wordt het beter: een lange afdaling van 563 naar 271 meter, met meer dan 30 km/u. We passeren een waterscheiding, en vanaf hier stroomt al het water dat we tegenkomen naar de Zwarte Zee. Toevallig gaan wij daar ook heen.

Vanaf hier stroomt al het water dat we tegenkomen naar de Zwarte Zee, en toevallig gaan wij daar ook heen.

Bardejov, en de rekening

Bij een wegrestaurant lunchen we voor zo’n €2,50 het dagmenu, met uitzicht op een Roma-buurt waar de vrouwen de was doen in het snelstromende water. Onder een strakblauwe hemel rijden we Bardejov binnen, met 79 kilometer op de teller hoog tijd voor een pivo op het middeleeuwse plein. Voor €20 nemen we een spartaanse kamer in een hotel in socialistische stijl: niet gezellig, wel praktisch. En praktisch is precies wat ik nodig heb, want ik word geveld door een acute voedselvergiftiging. Het lijkt erop dat mijn grote vriend de pivo me te grazen heeft genomen.

Mooi verhaal? ☕ Trakteer me op een koffie.