Uluru: de rots die niet te overhypen valt

We twijfelden in Kununurra nog of we de tweeduizend kilometer omweg naar het midden wel zouden maken, voor dé toeristenmagneet van Australië. We zijn blij dat we het hebben gedaan. Australiërs zijn goed in het overhypen van dingen, maar deze rots valt niet te overhypen: je moet met eigen ogen zien hoe groot, machtig en kleurrijk deze monoliet is, die met een omtrek van negenenhalve kilometer driehonderdvijftig meter uit de rode vlakte oprijst. Van veraf lijkt het een massieve steen, van dichtbij maak je een ontdekkingsreis langs de grillige basis en de loodrechte wanden, over duizenden jaren geërodeerd.

Heilig gebied

Om het park in te mogen betalen we $25 per persoon, wat eerst duur lijkt, tot je ziet wat ervoor terugkomt: goede wegen, gratis drinkwater, een prachtig cultuurcentrum en een onderhouden wandelpad rond de rots, met een groot deel van de inkomsten voor de Anangu, de traditionele eigenaren. De westerse naam Ayers Rock, naar een negentiende-eeuwse premier van Zuid-Australië, blijft een vreemde keuze voor het heilige der heiligen van de Aboriginals; stel je de Balkenendeberg voor. In 1985 werd het gebied aan de Anangu teruggegeven, en het wordt nu samen met hen beheerd.

In het open opgezette cultuurcentrum staat de betekenis van Uluru voor de Anangu centraal: de Tjukurpa, hun scheppingsverhalen en wetten, die aan de rots verbonden zijn. Zij beleven Uluru heel anders dan de toerist die er zijn standaardfoto schiet. Om die reden vragen ze bezoekers de rots niet te beklimmen, en dat respecteren we; de steile, gevaarlijke klim voegt aan de ervaring waarschijnlijk toch niets toe. We chillen de hele middag bij het centrum en kijken naar Uluru, die met de stand van de zon voortdurend van kleur verandert, terwijl een sand monitor naast ons in het rode zand graaft.

Australiërs zijn goed in het overhypen van dingen, maar deze rots valt niet te overhypen.