Terug naar Alice: Simpsons Gap en een schoenenwinkel die terugbetaalt

We hebben de auto binnen tien minuten ingepakt en de thermosfles met heet water gevuld, en rijden terug richting Alice met een paar stops langs de West MacDonnells. Bij de Mount Sonder-lookout, waar de met 1.500 meter hoogste berg van de Northern Territory rood zou moeten oplichten, blijft die grijs door de wolken. We komen langs een Aboriginal-okermijn, waar rode, witte en gele oker wordt gewonnen voor rituelen; neem je als niet-Aboriginal zelf oker mee, dan riskeer je een boete van $5.000. Langs de weg hangen bij een aantal communities borden dat bezoek niet welkom is. We merken dat we een beetje kloof-, woestijn- en spinifex-moe zijn geworden; het typische Australische landschap heeft na al dit moois zijn nieuwigheid verloren. Bij Simpsons Gap staan we nog een paar uur stil, een bijzondere plek met red river gums in de droge zandbedding en een ijskoude waterhole tussen de altijd rode wanden van het gat in de berg. Mind the gap.

De schoenen die terug mochten

In Alice hebben we van alles te doen, want morgen rijden we weer verder. Op de nieuwe wandelschoenen die ik hier vorige week kocht, heb ik precies acht kilometer gelopen, in de Ormiston Gorge, en dat bleek te veel: de hele zool is losgelaten. Misschien zijn ze gemaakt voor de gemiddelde loopafstand van de Australiër. Ik zet ze op de toonbank, laat de zolen zien en vertel dat dit het resultaat is van één wandeling. Zonder om een bon te vragen belt de eigenaar meteen de leverancier, en ik mag voor het aankoopbedrag iets anders uitzoeken. Maar ik wil niets anders, ik wil mijn geld terug. Dat kan niet, zegt hij eerst, tot ik doorzet: hoe heb je betaald? Met de bankpas. Kom maar met de bankpas. Even later rolt er een bon uit dat er $109 is teruggestort. De winkel wist duidelijk allang dat de schoenen niet deugden, maar rekende erop dat reizigers toch niet terugkomen; meestal klopt dat, want ook wij zijn doorgaans alweer honderden kilometers verder.

In Alice hopen we ook op wat belastinggeld terug, maar dat valt tegen. Op het postkantoor halen we de post op die Mike ons vanuit Melbourne heeft nagestuurd, alleen zitten de jaaropgaven van onze werkgevers er niet allemaal bij. En als buitenlandse werknemer betaal je in Australië sowieso belasting zonder de belastingvrije voet die Australiërs wel hebben, de eerste $6.000, en tegen een hoger tarief. Een teruggave waar een Australiër aan het eind van het jaar op kan rekenen, is voor ons dus nauwelijks weggelegd.

Op de nieuwe schoenen heb ik precies acht kilometer gelopen, en de hele zool liet los.