Uluru bij zonsopgang: de basiswandeling en het sorry book

We staan om vijf uur op om de zonsopgang te zien, en kiezen niet de drukke sunset spot maar de sunrise spot, waar je de zon achter Uluru ziet opkomen. Een briljante keuze: op een door een Aboriginal geleide tour na zijn we er alleen, terwijl honderden auto’s en tientallen toerbussen naar de andere plek rijden. Dat juist de mensen die het gebied het best kennen hier staan, zegt genoeg. We zien het silhouet van de rots tegen een langzaam oranje kleurende hemel, met de sterren er nog in, en een kop koffie erbij. Alleen zijn lukt hier prima, zolang je het net even anders doet; het nadeel is dat we nu alle vliegen voor onszelf hebben.

Rond de rots

Daarna lopen we het pad van negenenhalve kilometer om de basis. Van dichtbij blijkt de rots pas echt groot, met bijzondere vegetatie tegen loodrechte knalrode wanden, door regenwater uitgesleten gaten en holen, en Aboriginal-tekeningen. De windkant is duidelijk meer geërodeerd dan de rest. Sommige delen mag je niet betreden of fotograferen, omdat het heilige plekken zijn. Dat de Anangu die willen beschermen, is met vierhonderdduizend bezoekers per jaar goed te begrijpen. De Anangu vinden het maar niets dat toeristen komen, hun foto schieten en eigenlijk niets zien; daar hebben ze gelijk in.

In het cultuurcentrum ligt het sorry book, vol brieven van mensen die een meegenomen stuk Uluru terugsturen, via ambassades die de stenen hierheen doorsturen. Voor sommigen speelt bijgeloof mee, de angst voor ongeluk; anderen wisten niet wat de rots voor de Anangu betekent. Het mooiste zijn de brieven van kinderen die stiekem de stenen terugsturen die hun ouders hadden meegenomen.

Het mooiste in het sorry book zijn de brieven van kinderen die de stenen terugsturen die hun ouders hadden meegenomen.