We staan om vijf uur op om de zonsopgang te zien, en kiezen niet de drukke sunset spot maar de sunrise spot, waar je de zon achter Uluru ziet opkomen. Een briljante keuze: op een door een Aboriginal geleide tour na zijn we er alleen, terwijl honderden auto’s en tientallen toerbussen naar de andere plek rijden. Dat juist de mensen die het gebied het best kennen hier staan, zegt genoeg. We zien het silhouet van de rots tegen een langzaam oranje kleurende hemel, met de sterren er nog in, en een kop koffie erbij. Alleen zijn lukt hier prima, zolang je het net even anders doet; het nadeel is dat we nu alle vliegen voor onszelf hebben.
Rond de rots
Daarna lopen we het pad van negenenhalve kilometer om de basis. Van dichtbij blijkt de rots pas echt groot, met bijzondere vegetatie tegen loodrechte knalrode wanden, door regenwater uitgesleten gaten en holen, en Aboriginal-tekeningen. De windkant is duidelijk meer geërodeerd dan de rest. Sommige delen mag je niet betreden of fotograferen, omdat het heilige plekken zijn. Dat de Anangu die willen beschermen, is met vierhonderdduizend bezoekers per jaar goed te begrijpen. De Anangu vinden het maar niets dat toeristen komen, hun foto schieten en eigenlijk niets zien; daar hebben ze gelijk in.
In het cultuurcentrum ligt het sorry book, vol brieven van mensen die een meegenomen stuk Uluru terugsturen, via ambassades die de stenen hierheen doorsturen. Voor sommigen speelt bijgeloof mee, de angst voor ongeluk; anderen wisten niet wat de rots voor de Anangu betekent. Het mooiste zijn de brieven van kinderen die stiekem de stenen terugsturen die hun ouders hadden meegenomen.
Het mooiste in het sorry book zijn de brieven van kinderen die de stenen terugsturen die hun ouders hadden meegenomen.
Deze verhalen schrijf ik zelf, onderweg, zonder advertenties en zonder sponsor. Vond je het de moeite waard? Dan mag je me trakteren op een koffie of een biertje.
Jeroen
Waar deze dag ligt
Roadtrip door Australië, nu in Australië. Bekijk de hele route ›
Verder in de serie
Naar het reisoverzicht ›Spring naar een andere aflevering
- 131. Terug naar Alice: Simpsons Gap en een schoenenwinkel die terugbetaalt
- 132. Naar Curtin Springs: op weg naar de rots
- 133. Uluru: de rots die niet te overhypen valt
- 134. Uluru bij zonsopgang: de basiswandeling en het sorry book
- 135. Kata Tjuta: de Valley of the Winds
- 136. Terug naar Alice, en de mulga tegemoet
- 137. De lange rit naar Banka Banka Station
- Alle 157 afleveringen ›
Spring naar een andere reis
- Over land naar Singapore 2005–2006
- Roadtrip door Australië 2006
- Terug door Zuidoost-Azië 2006–2007
- Fietsreis van Praag naar de Kaukasus 2010
- Fietsreis door Nieuw-Zeeland 2015–2016
- Over land naar het oosten 2018
- Fietsreis door Zuid-Marokko 2024
- Fietsreis door Senegambia 2025–2026
- Fietsreis door zuidelijk Afrika 2026
- Te voet door Bulgarije 2026
- Te voet door Turkije 2026
- Alle reizen op een rij ›
Eens per maand in je inbox
Waar ik onderweg was, wat er nieuw is op de site en één verhaal uit het archief. Geen reclame, afmelden kan altijd.
Zonder advertenties
Deze website draait zonder advertenties en zonder sponsor. Vind je de verhalen en gidsen de moeite waard, trakteer me dan op een koffie of een biertje.
Jeroen