Naar Curtin Springs: op weg naar de rots

We nemen afscheid van Phil en Lisa, doen boodschappen bij de Woolworths, en gaan op weg naar de plek waarvoor we van Katherine helemaal naar het zuiden zijn gereden: Uluru. Vandaag halen we het niet, we rijden de driehonderddrieënzestig kilometer naar Curtin Springs. Vanaf Alice gaat het eerst pal zuid richting de grens met Zuid-Australië, langs oude zandduinen die allemaal west-oost liggen door de heersende wind. Sinds we in het centrum van Australië zijn, is de lucht vaak grijs, wat een verademing is; het licht blijft fel, maar het rijden is minder vermoeiend zonder de zon op je kop.

Kamelen en een valse rots

We moeten in kamelengebied zitten, want Australië heeft met een half miljoen stuks de grootste populatie wilde kamelen ter wereld, ooit ingevoerd voor de exploratie van het binnenland en later in de bush uitgezet. We zien er alleen geen, tot Floor een loklied aanheft: “Kamelen, kamelen, hier zijn wij.” Geloof het of niet, maar even later staan ze overal op de rode, met spinifex begroeide duinen; zulke rugtieten op poten zijn ook lastig te missen. Dan trekt een enorme rots onze aandacht, die uit het vlakke land oprijst. Uluru? Nee, het is Mount Conner, een grote roodbruine tafelberg die op de weg naar Uluru zo abrupt uit de vlakte oprijst dat vrijwel iedere reiziger hem eerst voor de rots aanziet; niet voor niets heet hij in de volksmond “Fooluru”. Indrukwekkend is hij hoe dan ook.

Uitkijkend op Mount Conner installeren we ons op het gratis kampeerveld van Curtin Springs, waar de eigenaar geen geld vraagt omdat hij het oneens is met de hoge prijzen van het Uluru-Kata Tjuta National Park. De powered plekken van $20 blijken populairder dan de gratis; elektriciteit is mensen kennelijk zoveel waard. De lucht wordt grijzer, de wind steekt op, en we voelen zowaar een paar regendruppels.

Floor heft een loklied aan, en even later staan de kamelen overal op de rode, met spinifex begroeide duinen.