Kata Tjuta: de Valley of the Winds

Op onze laatste ochtend willen we de zonsopgang nog eens zien, nu vanaf het uitzichtpunt waar we de avond ervoor de zonsondergang bekeken, met zowel Uluru als de koepels van Kata Tjuta in beeld. We staan om half vijf op, maar maken een fout: zodra de eerste toergroep de rust verstoort, vertrekken we, en zien dan in de achteruitkijkspiegel de hemel knetterroze en oranjerood worden, met pal achter Uluru de grootste rode zon die we ooit zagen opkomen. Oeps. We praten het goed met de conclusie dat je met vijftig mensen zoiets toch niet echt kunt beleven; de mooiste zonsopkomsten zie je alleen, op bijzondere plekken. Het voordeel van ons vroege vertrek is dat we doorrijden naar Kata Tjuta, vijfendertig kilometer verderop, en daar als eersten aankomen voor de Valley of the Winds.

Tussen de koepels

Vanaf Kata Tjuta zie je goed dat Mount Conner, Uluru en Kata Tjuta één rechte lijn vormen in het vlakke land, alle drie hardere restanten van erosie. Waar Uluru uit verticaal geperst zandsteen bestaat, is Kata Tjuta horizontaal opgebouwd; de koepels doen wat aan de Bungles denken, op de horizontale strepen na. De acht kilometer lange wandeling voert door de kloven tussen de koepels naar een kleine, zeer groene vallei, beschut en met permanent water, waar zeldzame soorten groeien en vrolijke zebravinken met rode snaveltjes rondscharrelen. De vallei heet niet voor niets de Valley of the Winds: door de nauwe trechters tussen de koepels waait het er ongenadig hard, al houdt zelfs die wind de vliegen niet tegen.

Doordat we de zonsopgang oversloegen, hebben we Kata Tjuta in stilte kunnen beleven; pas tegen het eind komen de groepen, en op de parkeerplaats staan tien toerbussen. Onze kaart is vandaag verlopen en het is bewolkt, dus we besluiten kilometers te maken. Onderweg naar Stuarts Well worden we langs de weg staande gehouden door twee meiden die aan een televisieproductie in Alice werken, Lara en Melinda, die ons hun nummer geven om iets te gaan drinken. Hoe vaak word je nu langs de weg staande gehouden voor een afspraak?

In de achteruitkijkspiegel zien we pal achter Uluru de grootste rode zon opkomen die we ooit zagen; oeps.

Jeroen Kleiberg

I like to explore some more

Over mijReisfotografieMijn uitrusting

Nieuwe verhalen in je mail

Eén bericht bij elke nieuwe aflevering, verder niets.

E-mailadres*

Voornaam

Achternaam

Abonneren

Waardeer je dit blog?

Een kleine bijdrage helpt om de verhalen te blijven schrijven.

☕ Trakteer me op een koffie

Naam*

E-mailadres*

Bedrag () *5,0010,0015.0025.00

iDEAL | Wero
Card
Overboeking
PayPal

Hierbij machtig ik om het bovenstaande bedrag periodiek van mijn rekeningnummer af te schrijven.

Laat dit veld leeg