Kununurra uit, de Northern Territory in

Voor we vertrekken zien we de bushbranden die vlak bij Kununurra woeden; gisteravond stonden de vlammen en de oranje gloed aan de overkant van het water, met het water als veilige barrière. De Australiërs lijken er geen greintje in geïnteresseerd. We rijden de vijfenveertig kilometer naar het Keep River National Park, dat precies op de grens van West-Australië en de Northern Territory ligt. Na vijf maanden West-Australië voelt de grens als een nieuw hoofdstuk; met de nieuwe banden rijdt de auto soepeler dan hij ooit heeft gedaan.

Weer de bush in

Vlak over de grens, zonder quarantaine, ligt de afslag het park in. Omdat de gravelroad van uitstekende kwaliteit is en we met de nieuwe banden veel grip hebben, rijden we door naar het verste punt, waar een lange wandeling begint. Verder doen we vandaag niets, en dat is precies de bedoeling: kamperen in de bush, zonder caravans, generatoren of grijze nomaden om ons heen, iets wat we lang niet zo hebben gehad.

Het enige minpunt zijn de steekvliegen, hier marsh flies genoemd, die dertig tot veertig keer om je hoofd zwermen voor ze landen. Terwijl ik hout verzamel voor het vuur, kom ik voor het eerst in maanden weer een kangoeroe tegen; in West-Australië zagen we ze door de droogte nauwelijks. Met een glas wijn en een gesprek met de buren zien we de rotswand voor ons steeds roder worden.

Na vijf maanden West-Australië voelt de grens met de Northern Territory als een nieuw hoofdstuk.